بلندتر از مرتبهء خود و حال خود ادّعا نمايد ، مثل ابليس لعين است كه به دعواى عبادت بسيار و مخلوق شدن از نار ، نافرمانى كردگار كرد و مستحقّ عذاب ابدى شد و چنين كسى به واسطهء اتّصاف به كذب و دروغ ، صاحب ديانت و امانت نيست و از خدعه و فريب شيطان خلاصى ندارد .
و من ادّعى فيما لا يحلّ له ، فتح عليه أبواب البلوى ، و المدّعى يطالب بالبيّنة لا محالة ، و هو مفلس فيفتضح ، و الصّادق لا يقال له : لم ، قال امير المؤمنين عليه السّلام : الصّادق لا يراه احد الَّا هابه .
مىفرمايد : هر كه دعوى بىجا مىكند ، پس گشوده است بر روى خود درهاى بلاها را و آسانتر از همه آن كه اگر كسى از او پرسد كه : بر دعوى خود چه دليل دارى ؟ عاجز مىشود و در نظر خلايق رسوا مىگردد . امّا كسى كه در دعوى خود صادق است ، او را نمىگويند : چرا چنين گفتى ، و بر تقديرى كه بگويند دليل و حجّت بر طبق دعواى خود مىتواند گفت . چنان كه حضرت امير عليه السّلام مىفرمايد كه :
هر كه در دعوى خود صادق است ، هر كه او را مىبيند هيبت او در دل او مىافتد ، به حيثيّتى كه نمىتواند كسى به او گفت كه : چرا چنين دعوى مىكنى ؟ و از كجا مىگوئى ؟ چنان كه از أطوار علماى راسخين ، مشاهد و معلوم است .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 576
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٥٧٦