فطوبى لمن كان اكرم عند النّزول باوّلها ، و طوبى لمن احسن مشايعته في أخرها .
مىفرمايد كه : موت ، اوّل منزلى است از منزلهاى آخرت ، و آخر منزلى است از منزلهاى دنيا . خوشا حال كسى كه در وقت نزول موت ، اوّل منزل آخرت به او سبك باشد ، بلكه خوشتر از دنيا باشد ، و خوشا حال كسى كه مشايعت برادر مؤمن را بعد از موت آن مؤمن ، كه آخر منزل از منازل دنياى او است ، خوب بجا بيارد و رعايت حقّ ايمان را فراموش نكند . بنا بر اين ، تفسير ضمير « مشايعته » راجع است به موت ، و مراد از « موت » ميّت . يا آن كه مفاد عبارت دوم نيز ، مفاد فقرهء اوّل باشد و تعبير مختلف . و حاصلش اين باشد كه : خوشا حال كسى كه آخر منزل از منازل دنيا از براى او نيكوتر باشد ، از منزلهاى پيشتر . يعنى : قبر او وحشت و ظلمت نداشته باشد و حساب و سؤال منكر و نكير و ساير أهوال قيامت به او آسان گذرد .
و الموت اقرب الأشياء من ولد ادم ، و هو يعدّه أبعد ، فما اجرا الانسان على نفسه ، و ما أضعفه من خلق .
مىفرمايد كه : موت نزديكترين چيزها است به آدمى و او ، او را دور تر از همه چيز قياس مىكند . و چه جرأت عظيمى است كه انسان دارد بر نفس خود ، با وجود ضعف بنيه و خلقت ، و فكر عاقبت نمىكند .
و في الموت نجاة المخلصين ، و هلاك المجرمين ، و لذلك اشتاق من اشتاق إلى الموت ، و كره من كره .
مىفرمايد كه : موت باعث نجات مخلصان است از زحمت دنيا ، و موجب هلاكت و عذاب گناهكاران است . و از اين جهت است كه زهّاد و عبّاد و مخلصين ، مشتاق موت هستند ، و آرزوى موت مىكنند ، و گناهكاران از موت مىترسند و از موت كراهت دارند .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 508
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٥٠٨