است .
و امّا دنيا به واسطهء آن كه هر كه طالب دنيا است و كوشش و سعى از براى دنيا مىكند ، به دست نمىآرد مگر زحمت و تعب ، و از دنيا حاصل ندارد مگر روزى مقرّر مقسوم .
و همچنين حريص ، هم از حرص حاصلى ندارد غير تعب و زحمت . و مراد از اين كلام ، بيان دنائت و خسّت اين سه چيز است ، چه هر چه وجودش عين عدم يا مستلزم عدم باشد ، معلوم است كه به چه مرتبه دنائت و پستى دارد ، حيف نباشد كه كسى از براى ازالهء چنين صفت خسيسى نهايت اهتمام نداشته باشد ؟ ! فالكلّ منهم كواحد ، و الواحد منهم كالكلّ .
مىفرمايد كه : چون معلوم شد كه جهل و دنيا و حرص ، در معنى مذكور شريك هستند ، پس هر سه از اينها به منزلهء يكى از اينها هستند و هر كدام به منزلهء هر سه ، چه هر جاهل البتّه طالب دنيا است و حرص دارد ، و هر كه طالب دنيا است البتّه جاهل است و حريص است . و همچنين هر حريص البتّه طالب دنيا است و جاهل است .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 478
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٤٧٨