بزىّ الصّالحين ، المظهر بكلامه عمارة باطنه ، و هو في الحقيقة خال عنها قد غمرتها وحشة حبّ المحمدة ، و غشيها ظلمة الطَّمع فما أفتنه بهواه ، و اضلّ النّاس بمقالته .
مىفرمايد كه : هر كه حيران و سرگردان مىگردد در بيابانهاى عصيان مولاى حقيقى ، و فرو رفته است و مىچرد در چراگاههاى گمراهى و نافرمانى ، و از دايرهء حيا و شرم ، بيرون مانده است و غرضش از پند و وعظ مردم ، غير سمعه و شهرت و ريا نيست ، و از براى جلب قلوب مردم و فريب ايشان ، خود را به لباس تقوى و صلاح ساخته و آراسته باشد و به ظاهر معمور و باطن خراب باشد ، چنين كسى به تحقيق و يقين كه فرو گرفته است دل او را ظلمت و تيرگى و وحشت حبّ جاه و ستايش مردم . و باعثى نيست او را بر اين صفات موحشه مگر توقّع و طمع از مردم كه از براى جلب قلوب مردم خود را به اين صفات مهلكه انداخته است ، كه بى آن كه خود پند گيرد پند ديگران مىدهد و بى اصلاح خود ، اصلاح غير مىنمايد و بى اهتدا و راه يافتن ، راهنمائى مىكند و چنين كسى گول نفس خود خورده است و فريب خود خورده و گمراه كرده است مردمان را به مقالهء خود و موعظهاى كه به ديگران مىكند . لفظ « ما » ماء تعجّب است .
قال الله عزّ و جلّ : * ( لَبِئْسَ الْمَوْلى وَلَبِئْسَ الْعَشِيرُ ) * . ( حج - 136 ) ) * چنان كه خداوند جهان در شأن ايشان فرموده كه : چه بد مولى و چه بد عشيرهاى است شيطان و جنود او از براى ايشان .
و امّا من عصمه الله بنور التّأييد و حسن التّوفيق ، و طهّر قلبه من الدّنس ، فلا يفارق المعرفة و التّقى ، فيستمع الكلام من الأصل ، و يترك قائله كيف ما كان .
مىفرمايد كه : آن چه گفتيم كه شرط تأثير وعظ و پند ، عمل كردن واعظ است به
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 441
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٤٤١