بذمّهم ، و كذلك المذموم .
حضرت امام صادق عليه السّلام مىفرمايد كه : نمىگردد بنده ، بندهء خالص مگر وقتى كه بگردد به حيثيّتى كه مدح و ذمّ مردم نزد او مساوى باشد ، نه از مدح كسى شاد شود و نه از ذمّ كسى دلگير . چرا كه ممدوح خدا به ذمّ مخلوق ، مذموم نمىشود و مذموم خدا به مدح كسى ، ممدوح نمىشود . و آن چه مناط اعتبار است ، مدح و ذمّ خدا است ، نه مدح و ذمّ ديگران .
و لا تفرح بمدح احد .
يعنى : شاد مشو به اينكه كسى تو را مدح كند .
فانّه لا يزيد في منزلتك عند الله ، و لا يغنيك عن المحكوم لك ، و المقدر عليك .
چرا كه به مدح كسى ، زياد نمىشود مرتبهء تو نزد خداى تعالى و تغيير نمىيابد سرنوشت تو از نفع و ضرّ . و به حسب تقدير أزلي از براى هر كس آن چه مقدّر است ، به مدح و ذمّ كسى تغيير نمىيابد .
و لا تحزن ايضا بذمّ احد ، فانّه لا ينقص عنك ذرّة ، و لا يحطَّ عن درجة خيرك شيئا .
يعنى : از ذمّ كسى هم دلگير مشو ، چرا كه از ذمّ كسى چيزى از تو كم نمىشود و در مرتبهء تو از ذمّ او ، انحطاط و پستى راه نمىيابد .
و اكتف بشهادة الله تعالى لك و عليك .
يعنى : اكتفا كن و كافى دان شهادت و گواهى « علَّام الغيوب » را به خوبى و بدى تو .
قال الله تعالى : * ( وَكَفى بِالله شَهِيداً ) * ( نساء - 79 ) .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 302
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٣٠٢