باشى تو مبين كتاب حق در معنى * گردد به حروف آن عيان هر مُضمر
و مقصود از عالم اكبر - در كلام على ( ع ) - همان اسم اكبر است ، زيرا معنى عالم نشانهء چيزى است و با اسم تطبيق مىشود كه نشانهء مسمى است .
«
فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ
» در قرائت مشهور صاد آن مفتوح است و از نصب به معنى رنج است و مقصود اين است كه چون از عبادتى فارغ شدى خود را در رنجِ وظيفهء ديگرى انداز ، از جهاد به عبادت گراى و از نماز به دعاء بپرداز ، ولى از اين حديث استفاده مىشود كه به كسر صاد است و از نصب به معنى بر پا داشتن است ، يعنى چون از كار تبليغ رسالت پرداختى و فراغت يافتى علم هدايت خود را براى مردم بلند كن و خليفه و جانشين خود را به مردم معرفى كن . از مجلسى ( ره ) - مقصود از ذؤابه ( كه ما آن را تارك ترجمه كرديم ) قبضهء شمشير است يا آويزهاى كه در آن بوده . از مجلسى ( ره ) - باب او بابان محدث استرآبادى ( ره ) گفته : معنى آن شك راوى نيست ، بلكه مقصود اين است كه يك باب و مقدارى از باب دوم . انتهى .
حاصل اين كه يك باب و اندى و آن كسر را مىتوان انداخت و گفت يك باب ، و مىتوان به حساب تمام گذاشت و گفت دو باب ، چنانچه رسم منجمان و اهل حساب در كسور همين است - من فضلكم - مقصود اين است كه از علم شماها ، و ظاهر آن است كه به توهُّم راوى حديث پيغمبر ( ص ) با على ( ع ) فقط راجع به فضائل ائمه بوده ، يا اين كه فضل ائمه هم به اندازهء علوم ديگر منتشر شده ، امام مىفرمايد فضل ما به واسطهء نقصان عقول مردم از ساير مطالب كمتر منتشر شده و كمتر از يك هزار هزارم منتشر شده و به اندازهء يك الف ناقص است و الف غير معطوفه يعنى الف