محمد بن على از همه كس حتى موافقان نهان بماند ، و شايد كشف اين موضوع براى خود محمد بن حنفيه هم خطر داشته .
الا وَ انَّ في رأسى كلاماً - مجلسى در دنبال بحث از آن گفته است .
حاصل اين است كه هر وقت مىخواهم از آنچه در سر خود دارم چيزى در فضائل و مناقب شما با پدرت بگويم ، ملاحظه مىكنم كه در كتاب خدا و در كتب انبياء مذكور است و يا اينكه شما و برادرت پيشتر و بهتر از من آن را مىدانيد .
حتى لا يجد - يعنى نويسنده قلم پيدا نكند ، و حاصل آنكه از بس بسيار است دست نويسنده از نگارش آن درماند و قلمها همه فنا شوند و كاغذها ناياب گردند و نويسنده كمى از بيش نتواند نوشت چنانچه خدا فرمايد : « اگر دريا را مداد كنند ، به آخرش رسد پيش از آنكه كلمات پروردگارم به آخر رسد » . از مجلسى ( ره ) - فما تملكين نفسك - اشاره است به آنچه خدا فرموده ( 53 سوره يوسف ) : ( به راستى نفس پر به بدى فرمان دهد جز آنچه خدا رحم كند ) و ملك ارض كنايه از استقرار بر زمين است و نشستن در خانه كه بر او واجب بوده است در قول خدا تعالى ( 33 سوره احزاب ) : ( و بنشينيد در خانههاى خود ) .
فواطم - منسوب به فاطمه است و جمع او به اعتبار منسوبين است نه منسوب اليه و مقصود از فواطم ، فاطميون است . از مجلسى ( ره ) - على بن الحسين ( ع ) 11 پسر داشت ، يكى از آنها نامش محمد بود و كنيهاش ابو جعفر و لقبش باقر و مادرش ام عبد اللَّه دختر حسن بن على بن ابى طالب ( ع ) بود و عمر و يزيد كه مادرشان كنيز بود و عبد اللَّه و حسن و حسين كه مادرشان كنيز بود و حسين اصغر و عبد الرحمن و سليمان از كنيز و على از كنيز ديگر كه از همه كوچكتر بود و
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 851
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٨٥١