صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ
» گفته است : يعنى قرآن دلالات روشنى دارد ، در سينهء علماء و دانشمندان كه پيغمبر است و هر كه بدان ايمان دارد ، زيرا آن را حفظ كردند و در دل جا دادند و معنايش دلنشين آنها است و گفتهاند مقصود ائمه از آل محمداند و از امام باقر و امام صادق ( ع ) روايت شده و بعضى گفتهاند كه كنايه از شخص خود پيغمبر است كه درس نخوانده بوده و خواندن و نوشتن نياموخته و آيات روشن او در سينهء علماى اهل كتاب ثبت است ، زيرا در كتب آنها همين طور وصف شده است .
در روايت سوم به ابو بصير فرموده كه : مقصود از آيات بيّناتى كه در صدور علماء است همين الفاظ قرآن نيست كه در ميان دو پارهء جلد قرآن ضبط است و بسيارى از مردم آن را حفظ مىكنند بلكه حقائق علميهء قرآن است و احاطه به اسرار آن ، در اينجا است كه ابو بصير تعجب مىكند و مى پرسد چه كسانى هستند كه قرآن به اين معنى را در سينه دارند ، امام مى فرمايد : اين علم منحصر به ما ائمه است . 1 - از طبرسى در تفسير كتاب موروث سه قول نقل شده است : 1 - مقصود خصوص قرآن است 2 - توراة است 3 - مطلق كتب آسمانى .
و در وارث هم سه قول است : 1 - انبياء ( ع ) 2 - عموم علماء و دانشمندان دينى اسلام 3 - در روايت از امام باقر و امام صادق ( ع ) مخصوص به ائمه از آل محمد است .
در بارهء ظالم به نفس كه در آيه است نيز اقوالى است :
1 - ضمير آن به عباد برگردد و مقصود اين است كه برخى از بندگان خدا ظالم به نفس هستند - سيد مرتضى اين را اختيار كرده است .
2 - ضمير به همان " مصطفين " برگردد و مقصود اين است كه برخى از برگزيدههايند كه به خود ستم كنند ، و مؤيد آن است حديث ابو