امامت ائمهء ما ( ع ) زيرا دلالت دارد كه مناط فضل و ميزان آن علم و دانش است و شك نيست كه ائمهء ما در هر عصرى از همهء مدعيان خلافت و ديگران اعلم بودند .
طبرسى ( ره ) گويد : معنى آيه اين است كه برابر نيستند كسانى كه مىدانند آنچه را خدا از ثواب و عقاب وعده داده و آن كسانى كه اين را نمى دانند « انما يتذكر اولو الألباب » يعنى همانا صاحبان خرد از مؤمنان پند پذيرند و سپس مضمون روايت اين باب را از امام صادق ( ع ) نقل كرده است :
كلمهء « يعلمون » بايد مفعولى داشته باشد كه عبارت از معلوم است ، در اين آيه معلوم ذكر نشده ، علماى بلاغت فعل را به منزلهء لازم دانسته و مفعول آن را متروك مىدانند و مىگويند : مقصود اين است كه علم و بىعلمى با هم برابر نيستند ، مرحوم مجلسى ( ره ) به كمك اخبار باب مفعول را محذوف دانسته و چون قرينه بر تعيين آن نيست حمل بر عموم كرده يعنى مى دانند هر چيز را كه يك پيشوا بايد بداند و در جملهء نفى هم ظاهر اين است كه مفعول را عمومى دانسته يعنى نمىدانند هيچ چيز را در صورتى كه با ندانستن برخى از چيزها هم برابرى منتفى مىگردد ، مرحوم طبرسى به قرينهء مقام مفعول را ثواب و عقاب دانسته است .
ولى در صورتى كه به گفتهء اهل بلاغت مفعول را متروك بدانيم در اين دو جمله مقابله ميان يك دسته دانشمند است و يك دسته نادان يعنى دانشمندان با نادانان برابر نيستند و اگر علم را همان اطلاع بر واقعيات ثابته بدانيم چنانچه از اين كلمه فهم مىشود تطبيق جملهء اول بر ائمهء معصومين و تطبيق جملهء دوم بر مخالفين معاند آنها روشن است . مجلسى ( ره ) گويد :
« نحن الراسخون في العلم »
اشاره است به قول خدا ( 6 سوره آل عمران ) : « او است كه فرو فرستاد بر تو قرآن را ، از آن است آياتى محكم كه ام الكتابند يعنى اصل آنند و آيات ديگرى
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 736
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٣٦