متشابهات » در تفسير محكم و متشابه چند قول است :
1 - محكم آن است كه بىقرينه مقصود از ظاهر آن فهم شود و متشابه بىقرينه معنى ظاهرش مفهوم نيست و مورد ترديد است .
2 - محكم آن است كه جز يك تأويل ندارد و براى متشابه تأويلات چند در ميان است .
3 - محكم آن است كه تأويل آن معين است و متشابه آن است كه تأويل آن معين نيست چون قيام ساعت .
سپس خدا فرموده : « اما كسانى كه دلشان كج است دنبال متشابه روند يعنى آن را دليل بر باطل خود آورند براى آشوبگرى يعنى طلب گمراهى و گمراه كردن و تباه كردن دين بر مردم » از امام صادق ( ع ) روايت شده كه :
« فتنه كفر است » - و براى جويا شدن تأويل آن بر خلاف حق « و نداند تأويل آن را جز خدا و راسخون در علم » طبرسى ( ره ) گفته : يعنى كسانى كه دانش پا برجا دارند و آن را خوب ضبط كرده و در آن استادند . و در نظم و حكم اين دو جمله اختلاف است بر دو قول :
1 - راسخون عطف بر " اللَّه " است با واو به اين معنى كه تأويل متشابه را نداند جز خدا و راسخون در علم كه آنها هم تأويل آن را مىدانند ، بنا بر اين جملهء بعد حاليه است و مقصود اين است كه با علم به آن اظهار ايمان به آن هم دارند ، اين قول از ابن عباس و مجاهد و ربيع و محمد بن حنفيه و زبير نقل شده و ابى مسلم آن را اختيار كرده و از امام باقر ( ع ) هم روايت شده .
2 - جملهء سابق به كلمهء " اللَّه " تمام است
وَ " الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ
" اول جملهء دوم است ، و واو استيناف است و معنايش اين است كه علم تأويل متشابه منحصر به خدا است و راسخون در علم بطور اجمال بدان ايمان دارند و بنا بر اين " الراسخون " مبتدأ است ، و جملهء " يقولون " خبر آن است . پايان كلام مجلسى ( ره ) .