و روايت دارم كه هر كه خواهد چيزى از خدا خواهش نكند جز كه به او دهد طمع از همه مردم ببرد و اميدوار بجز خدا عز و جل نباشد و روايت است كه سخاوتمندى به قطع طمع از آنچه مردم دارند بيش است از سخاوت بخشش مال .
و بدان كه يكى از علماء شنيد مردى بدرگاه خدا دعا مىكند كه او را از مردم بىنياز كند فرمودش مردم از هم بىنياز نباشند ولى خدايت از مردم پست بىنياز كند .
12 - الدره الباهره : امام جواد ( ع ) فرمود : عزت مؤمن بىنيازى او است از مردم و امام دهم ( ع ) فرمود : بىنيازى كم آرزوئى و خشنودى است بدان چه بس باشدت و فقر يورش نفس است و شدت نوميدى .
13 - نهج البلاغه : فرمود ( ع ) : بزرگداشت آفريننده نزد تو آفريده را در چشمانت كوچك كند .
14 - كافى : بسندش تا امام ششم ( ع ) كه شرف مؤمن شبزندهداريست و عزتش بىنيازى از مردم .
بيان : شرف : قدر و مقام و الا و عزت غلبه و خوار نبودنست و بر سبيل مبالغه تعبير شده و مقصود از بىنيازى بريدن طمع است از مردم و قناعت به اندازه رفع حاجت و توكل بر خدا و توسل نكردن بمردم است و خواهش نكردن از آنها بىضرورت و گر نه دنيا محل حاجت است ، و آدمى بطبع خود بايد به كمك هم زندگى كند . و در گذر زندگى بهم نياز دارند ولى هر چه بكوشد در كم نيازى و خواهش از مردم عزيزتر باشد نزد آنها ، و هر چه دلش از طمع بمردم تهى شود خدا در حوائجش بيشتر به او كمك دهد .
15 - كافى : بسندش تا امام ششم ( ع ) كه فرمود : هر گاه يكى از شما خواهد هر حاجتش پيش خدا بر آورده شود اميد از همه مردم ببرد و جز به خدا اميد نبندد . و چون خدا از دلش چنين داند هر خواهش او را بر آورد .
روشنگرى : ( بعد از تفسير لفظ ياس و اعراب جمله روايت گويد ) دلالت دارد بر اينكه نوميدى از خلق و اميد نداشتن به آنها سبب اجابت از طرف خداست براى دعاء زيرا هر چه از خلق دور شود به خدا نزديكتر شود ، بلكه عمده فائده دعاء همين است چنانچه تحقيق آن در كتاب دعاء بيايد .
16 - كافى : بسندى از امام چهارم ( ع ) كه همه خوبيها را فراهم ديدم در قطع طمع از آنچه مردم دارند ، و هر كس در هيچ چيز اميد بمردم ندارد ، و كارش را در هر امر به خدا واگذارد ، خدا عز و جل در هر حاجت او را اجابت كند .
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 74
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٧٤