كس برادر تازه مسلمانى بدست آرد خدا برايش برجى در بهشت بسازد از گوهرى .
57 - همان : از امام صادق ( ع ) كه هر كه بر برادرش حكايتى كند كه او را زشت كند و آبرويش را ببرد خدايش در گلى بد وادارد تا از آنچه گفته دور گردد ، و فرمود : رسول خدا ( ص ) هر كه فاش كند هرزگى را چون كسى است كه آن را آغاز كرده و هر كه مؤمنى را به چيزى سرزنش كند نميرد تا دچار آن گردد .
58 - همان : امام صادق ( ع ) فرمود : در غياب برادرت او را ياد كن به بهتر وجهى كه تو را در غيابت ياد كند و فرمود : هر كه برادرش عيبى كند از اهل دوزخ باشد .
59 - همان : امام رضا ( ع ) فرمود : هر كه شرم ندارد غيبت ندارد .
60 - حسين بن سعيد : از امام باقر ( ع ) كه هر كه از آبروى مردم خود را باز دارد خدا روز قيامت از او درگذرد و هر كه خشم خود را از مردم باز دارد خدا عذاب روز قيامت را از او باز دارد .
61 - همان : بسندش تا رسول خدا ( ص ) كه بهشت بر سه تا حرام است : منت نه ، و غيبت كن و ميخوار دائم الخمر .
62 - همان تا رسول خدا ( ص ) فرمود : آيا مردم را بدوزخ سرازير كند جز دست آوردهاى زبانهايشان .
63 - نهج البلاغه : از سخن آن حضرت ( ع ) در نهى از غيبت مردم : شايسته پاكان پاكان سلامت هميشه اينست كه رحم كنند به گنهكاران و شكر خدا كنند و خوددار باشند از آنان چگونه باشد آنكه برادرش را غيبت كند و او را گرفتار سرزنش نمايد ، آيا ياد پرده پوشى خدا از او نكند كه بزرگتر است از گناه ديگرى كه او را بدان عيب گويد و چطور نكوهش كند او را بگناهى كه خود مانندش دارد ، و اگر همين گناه را نكرده خدا را در بزرگتر از آن نافرمانى كرده و به خدا اگر نافرمانيش نكرده در گناه بزرگ و نافرمانى كرده در خرد البته كه دليرى بر عيب گوئى از مردم بزرگتر است اى بنده خدا شتاب مكن در عيب كردن كسى بگناهش شايد آمرزيده باشد ، و از گناه خرد خودت آسوده مباش بسا كه بدان كيفر بينى ، بايد خوددار باشد ، هر كه از شما عيب ديگرى را داند به نظر بعيب خودش و شكر اينكه از آنچه ديگرى دچار شد سالم است او را باز دارد .
64 - نوادر راوندى : بسندى تا رسول خدا ( ص ) كه فرمود : هر كه آبروى برادر مسلمانش را نگهدارد البته بهشت او را واجب است و باز فرموده : چهار تا غيبت ندارند ظاهر بفسق ، و پيشواى دروغگو كه اگر خوب كنى قدر نداند و اگر بد كنى گذشت ندارد و آنان كه با ذكر
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 163
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٦٣