خود را در آن نبيند و گويد الها اين نامه من نيست چون حسناتم را در آن نبينم به او گفته شود پروردگارت نه گم كند و نه فراموش كند براى غيبت كردن عملت بر باد رفته ، و ديگرى آورند و نامهاش را به او دهند و در آن طاعت بسيار بيند و گويد الها اين طاعتها را نكردم به او گفته شود چون فلانى تو را غيبت كرد حسناتش به تو داده شده .
و فرمود ( ص ) : دروغ پندارد كسى حلالزاده است با اينكه با غيبت گوشت مردم را مىخورد زيرا آن نانخورش سگان دوزخ است و فرمود ( ص ) مجلسى با غيبت آماده نشود جز كه دين در آن ويران گردد ، گوش خود را از شنيدن غيبت پاك دارد كه گوينده و شنوندهاش شريك در گناهند .
فرمود ( ص ) : بپرهيزيد از غيبت كه از زنا بدتر است گفتند : چطور از زنا بدتر است فرمود : چون زنا با توبه جبران مىشود ولى غيبت كن آمرزيده نشود تا غيبت شده او را بيامرزد و فرمود ( ص ) : عذاب قبر بسزاى سخن چينى و غيبت و دروغ است ، و فرمود ( ص ) :
هر كس حكايتى كند بزيان برادر مؤمنش تا او را زشت و بىآبرو كند خدا او را در گل گندوئى وادارد در درك اسفل دوزخ .
54 - اختصاص : امير مؤمنان ( ع ) مردى را ديد كه نزد پسرش حسن ( ع ) مردى را غيبت مىكند و فرمود : پسر جانم گوشت را از اين سخن پاك دار كه او بدترين آنچه در ظرف دارد به نظر آورده و آن را در دل تو مىريزد ، و رسول خدا ( ص ) فرمود : اى گروه مسلمانان به زبان بىخلوص در ايمان مسلمانان را نكوهش نكنيد و عيوب نهانشان را وانرسيد كه هر كه وارسد خدا عورتش را بنگرد و او را در خانهاش رسوا كند .
55 - همان : از امام باقر ( ع ) كه در كتاب على يافتيم رسول خدا ( ص ) بر منبر فرمود بدان خدا كه جز او شايسته پرستش نيست هرگز بمؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشده جز براى خوشبينى به خدا عز و جل و خوددارى از غيبت مؤمنين و بدان خدا كه جز او شايسته پرستش نيست خدا عز و جل مؤمنى را پس از توبه و استغفار عذاب نكند جز براى بدبينى به خدا عز و جل و غيبت كردن او از مؤمنين 56 - همان : رسول خدا ( ص ) فرمود : غيبت تن مؤمن را زودتر مىخورد از خوره و فرمود ( ص ) هر كه به بدگوئى از برادر مسلمانش بخورد يا بنوشد يا بپوشد خدايش از خوراك دوزخ بخوراند و از آب داغ آن بنوشاند و از عبا و پيراهن آن بپوشاند ، و هر كس برادر مسلمانش را در مقام زشتى وادارد خدايش در مقام شهرتطلبى و خودنمائى وادارد ، و هر
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 162
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٦٢