عز و جل بمؤمن داده اينست كه نيكى برادرانش را به او ياد داده و گر چه اندك باشد ، نيكى نبايد كه بسيار باشد ، و اينست كه خدا عز و جل در قرآنش مىفرمايد ( 10 سوره الممتحنه ) و پيش ميدارند بر خودشان ( برادر دينى را ) و گر چه خود بدان نياز دارند " و بدنبالش فرموده و هر كس از دريغكارى خويش محفوظ ماند هم آنانند كه رستگارانند " سپس آن حضرت فرمود : هر كه خدا آن را بوى آموخته دوستش دارد و هر كه را خدا دوست دارد تبارك و تعالى بپردازد به او مزدش را روز قيامت بيحساب و اندازه و آنگاه فرمود : اى جميل اين حديث را براى برادرانت روايت كن زيرا كه آن تشويق به نكوكاريست براى برادرانت .
روشنگرى : بياموز به او نيكى به برادران را " يعنى ثواب نيكى را يا تعريف كنايه از توفيق به كار است .
براى آنكه خدا ميگويد " گواه آوردن آيه براى اينست كه خدا ايثار فقير را ستوده با آنكه توانا به كثير نباشد و دانسته شود كه نيكى كردن به بيش داشتن وابسته نيست .
"
وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ
" يعنى محتاجان ديگر را بر خود مقدم ميدارند و گر چه حاجت و فقر عظيم دارند . . .
مشهور اينست كه اين آيه در باره انصار نازل شد كه مهاجران را در هر چه داشتند بر خود مقدم ميداشتند و بروايت عامه اين آيه در باره امير مؤمنان ( ع ) نازل شده كه با همه خاندانش سه روز چيزى نخوردند و آن حضرت يك دينار وام گرفت و مقداد را ديد كه از حالش فهميد گرسنه است و دينار را به او داد ، و اين آيه بهمراه مائده از آسمان فرود آمد ، و بهر تقدير حكم آيه در باره ديگران هم رواست . . .
36 - كافى : بسندش از مفضل كه امام ششم ( ع ) فرمود : راستى كه مؤمن به برادرش تحفه ميدهد ، من گفتم : تحفه چه باشد ؟ فرمود : زيرانداز ، متكا ، خوراك و پوشاك و سلام كردن ، و بهشت سركشد تا به او عوض دهد ، و خدا عز و جل به او وحى كند من خوراك ترا باهل دنيا حرام كردم مگر پيغمبر يا وصى پيغمبر باشد ، و چون روز قيامت شود خدا به او وحى كند اكنون عوض تحفههاى دوستانم را بده و از آن و از كنيزانى و غلامانى درآيند با طبقهائى كه سرپوش لؤلؤ دارند ، و چون مردم محشر نگاه كنند بدوزخ و هراس آن و بهشت و آنچه در آنست عقل از سرشان بپرد و از خوردن سرباز زنند ، و جارچى از زير عرش فرياد كشد راستى خدا حرام كرد دوزخ را بهر كه از خوراك بهشت بخورد و آن مردم دست دراز كنند و بخورند .
بيان : گفتم راوى و جوابش ميان سخن امام واقع شده كه به سلام ختم شود .
بهشت سركشد " يعنى برآيد تا عوض تحفه و خوراك را در دنيا بپردازد فورا ، و بقولى