فصل : در استدلال به اين آيه 122 سورهء برائت بر صحت امامت و عصمت
خدا عز و جل فرموده : « چرا نبايد بكوچد از هر فرقه گروهى از آنان تا فهميده شوند در دين و تا اينكه بيم دهند قوم خود را چون برگردند نزد آنان تا شايد حذر كنند » .
و خدا سبحانه وادار كرده بطلب علم و تشويق كرده بدان و لازم كرده بر هر كه نهضت و توانائى دارد كه آن را خواستار شود و بدان بشتابد .
و اين كار لازم است در زمان رسول خدا ( ص ) و پس از آن و درست نيست كه مخصوص بزمانى باشد زيرا تكليف هميشه بر پا است و انجام آن لازم است و شرع عمومى است و پيوسته و ما و مخالفان ما ميدانيم كسانى كه كوچ ميكردند براى فهميدن دين در روزگار پيغمبر ( ص ) چون نزد آن حضرت مىآمدند آنان را به خود حق ارشاد ميكرد و بيك حكم از شرع و دين خودش رهنمائى ميكرد و آنان هم نزد قوم خود برميگشتند هم قول و موافق و در تفسير يك آيه و يا حكم يك واجب يا در حلال و حرام اختلافى نداشتند ، احكامشان يكى بود و دينشان يكى و حجت بدانها ثابت ميشد و راه براى راهجو روشن ميگشت و طالب به مقصود خود ميرسيد و استفاده جو بهرهء خود را ميبرد و مردم پس از رسول خدا ( ص ) بشرع او مكلفند بمانند تكليفى كه در زمان خود او داشتند و لازم است از نظر عدل و حكمت و فضل و رحمت خدا كه نياز خلق خود را برآورد و عذر آنها را مرتفع