فصل : در بيان آنچه در تفسير آيهء فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ
گفتند
بدان كه اين آيه نازل شده در بارهء قوم فرعون كه خدا عز و جل آنان را نابود كرد و سرزمين و نعمتهاشان را به ديگران ارث داد و در آن چند وجه است از تفسير :
1 - آنچه در خبر پيش از رسول خدا ( ص ) گفته شد از ذكر دو تا در آسمانى كه براى هر مؤمن است كه از يكى كردار او بالا رود و از ديگرى روزى او فرو شود و آن دو تا پس از مردنش بر او بگريند ، و معنى گريه در اينجا ويرانى آن دو در است يا بسته شدن آنها پس از او چنانچه گويند : خانهء فلانى پس از او گريست .
مزاحم عقيلى گفته ، شعر :
گريست خانهء آنان برايشان و فرو ريخت * اشكهاى من كدام بيتاب شده را سرزنش كنم آيا گريانى كه اشك ريزد از خوارى و بلا * و ديگرى كه گريد از غم و شيدا شده و چون نباشد براى او و نه مردمى كه خدا گزارش داده از نابوديشان مقام خوبى در زمين و نه كردار ارجمندى كه به آسمان بالا رود روا باشد گفته شود : نگريست بر آنها آسمان و زمين .
147 - و روايت است از ابن عباس كه پرسش شد از اين آيه و به او گفتند : آيا