فصل : در ادب آموزيهاى امير مؤمنان عليه السّلام و سخنان حكيمانهء آن حضرت
127 - مرد آنجا باشد كه خود را وادارد ، هر كه در جاهاى بدنام درآيد خود را به تهمت كشاند ، هر كه خود را در معرض تهمت درآورد ملامت نكند كسى را كه به دو بدبين شده ، هر كه بسيار در چيزى درآميزد بدان شناخته شود ، هر كه شوخى كند خود را بدان سبك و كم ارزش سازد ، هر كه به دريا اندر شود غرق ميگردد ، شوخى بدشمنى كشاند . هر كه در نهانى كارى كند كه در آشكار از آن شرم دارد خود را بىارزش كرده در نزد خود ، ضايع نشود مردى كه قدر خود را شناسد ، حق كسى كه آن را به تو معرفى كرده بشناس چه و الا باشد چه زبون ، هر كه از حق تجاوز كند به تنگنا افتد ، هر كه چيزى را نداند با آن دشمن شود ، بدحالترين مردم آنكه به هيچ كس اعتماد ندارد از بدبينى خود و كسى هم به دو اعتماد ندارد براى بدكردارى او ، دليلى گوياتر نيست از حق شنودن ، هر كه پاكدامن است اندوهش كم است ، شخص ارجمند چون نرمش بيند بر سر مهر آيد و آدم پست و لئيم چون لطف بيند سخت دل شود ، اعتراف درست و خوب گناه را بن كن كند ، بدكردارى را پس انداز زيرا هر گاه توانى بدان شتابى نيكى كن اگر خواهى با تو نيكى كنند ، چون احسان را منكر شوند منت نهادن خوش باشد ، گذشت آدم پست را تباه سازد باندازهاى كه آدم كريم را بهسازد ، هر كه در ستيزه اصرار كند گنهكار شود ، و هر كه آن را به كلى وانهد مغلوب گردد ، اظهار دشمنى مكن با كسى كه بر او تسلط ندارى .