تو و قومت دير آمديد از موعد مقرر ، من به آن حضرت وعدهء پيش از آن سال را داده بودم كه بهمراه قوم خود بيايم و نيامدم و در سال حديبيه آمدم .
گفتم : يا رسول اللَّه جانم بقربانت دير كردن من نبود جز براى اينكه بيشتر قومم دير از من پذيراى مسلمانى شدند تا خدا آنان را بسوى تو روانه كرد براى اينكه خير آنها را خواست در نزد حضرت تو و هر كه از آن واماند بهرهء او از فيض حضور تو از دستش رفته و آن بزرگتر بدبختى و سترگتر كيفر است و اگر حضرت تو را ديدندى از حضورت وانماندند .
و نزد آن حضرت مردى بود كه او را نميشناختم گفتم : او كيست ؟
گفتند : او سلمان فارسى صاحب برهان عظيم و شأن قديم است .
سلمان گفت : تو اى مرد عبد القيسى چگونه آن حضرت را نديده شناختى ؟
پس من رو كردم برسول خدا ( ص ) در حالى كه چهرهء آن حضرت درخششى از نور و سرور داشت و گفتم : يا رسول اللَّه راستش قس چشم به راه دورانت بود و هنگامت را ديد ميزد و بنام خودت و پدر و مادرت و بنام كسانى كه آنان را بهمراهت احساس نكنم و آنان را در پيروانت نبينم فرياد ميكرد .
سلمان گفت : بما گزارش بده و من شروع بگزارش كردم و رسول خدا ( ص ) ميشنود و همهء مردم هم شنوا بودند و دل داده بودند .
گفتم : يا رسول اللَّه ، من ديدم قس از يك انجمن تيرهء اياد بدر آمد بسوى دشتى هموار كه داراى درختان خاردار بود و سمر و عتاد با اينكه دربرداشت عبائى قلمكار در شبى روشن چون خورشيد باز ايستاد و روى و انگشت بسوى آسمان برداشت و من نزديك او رفتم و شنيدمش كه ميگفت :
بار خدايا ، پروردگار اين هفت آسمان برافراشته و زمينهاى پر گياه سوگند بمحمد و سه محمد ديگر با او و به چهار على و دو سبط نابغهء و الا و آن سر درخشان و همنام كليم نالان و حسن بلند مقام ، آنان كه سروران شفيع باشند و راه هموار و راستا ، خوانندهء انجيل و نگهبانان قرآن بشمار نقباء بنى اسرائيل ، محوكنندگان هر گمراهى و نابودكنندگان هر باطل و راستگويان در گفتار كه قيامت بر آنان برپا شود و شفاعت از آنان بمردمان رسد و به حكم خدا طاعتشان واجب باشد .
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 141
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص١٤١