فصل : در سخنان حكيمانه و ادب آموز امير مؤمنان عليه السّلام
166 - هر كه تنها و بىكنكاش با ديگران در كارها رأى زند رأى و نظر او بىاعتبار است و نابود و درمانده نشود هر كه مشورت كند ( يك دستور كلى است براى تشكيل حكومت شوراها و مجالس شورا ) 2 - هر كه با خردمندان مشورت كند به راه درست رهنمون شود 3 - اندرز كسى را بايد كه پذيرا باشد ، نظر سالخورده و تجربه آموخته نزد من دلخواهتر است از تلاش و كوشش جوان .
4 - بسا اميدوارى كه شرمنده شود « 1 »
هامش
( 1 ) اميد جرقه شادى بخشى است كه بهر مناسبت در دل آدمى ميتابد و آينده را دلنشين او ميسازد و هر گونه پرتو اميدى كششى خاص به خود دارد اميد نوزاد به پستان مادر ، اميد كودك به مهر پدر اميد شاگرد مدرسه به قبول شدن در امتحان و اميد او بدوران جوانى و درخشانى آن و اميد يك مؤمن بسعادت آخرت و شفاعت شفيعان و برآورده شدن هر اميدى شرائطى دارد كه برخى در اختيار است و برخى بيرون از اختيار و مقصود اينست كه بىتوجه به شرائط تير اميد بهدف نرسد و بنوميدى گرايد يا مقصود اينست كه برخى اميدها بى جا است و محض تصور و خيال است « مترجم »