بدان كه چون شناخت خدا و پرستش او سودى ندارند از آن كس كه امام را نشناسد پس درست باشد كه گفته شود شناخت و فرمانبرى خدا همان شناخت و فرمانبرى امام است .
و باز چون معارف دينى چه عقلى باشند و چه سمعى ببيان شريعت بوسيله امام دانسته شوند و امام بدان فرمان دهد و دعوت كند درست آيد كه گفته شود شناخت و طاعت امام ( ع ) شناخت و طاعت خدا سبحانه است چنانچه در شناخت رسول و طاعت او گوئى كه شناخت خداى سبحان است خدا عز و جل فرمود - آيه 80 سوره النساء - هر كه اطاعت كند رسول را البته كه خدا را اطاعت كرده و آنچه در فرموده حسين ( ع ) است كه معرفت پيش است بر عبادت نهايت بيان و آگاهى است .
چند حديث در اين باره از عامه
133 - از عبد اللَّه بن عمر بن خطاب كه رسول خدا ص فرمود : هر كه بميرد و بيعت امامى در عهده او نباشد يا بيعت امام بر گردن او نباشد چون در جاهليت مرده است .
134 - بسيارى از آنان روايت كردند از آن حضرت ص : هر كه بميرد امام زمان خود را نشناسد چون جاهليت مرده است ؛ و اين دو خبر از نظر معنا موافقند با قول خدا تعالى - 71 سوره اسرى - روزى كه بخوانيم هر مردمى را بامامشان و هر كس نامه عملش بدست راستش داده شود هم آنانند كه نامهشان خواند نيست و يك قبيله ستم نكشند و كم بود ندارند « 1 »
هامش
( 1 ) در ص 256 ج 7 - تفسير ابو الفتوح رازى پس از نقل چند قول در تفسير امامهم گويد : سعيد جبير گفت : بامامشان كه آنان را به هدى يا با ضلالت خوانده باشند على بن طلحه گفت : بائمه آنان كه دعوت بخير كردهاند يا بشر خدا تعالى در يك جا فرموده 42 - الم سجده - و ساختيم آنان را امامانى كه هدايت ميكنند بفرمان ما ؛ و در جاى ديگر 41 - القصص - و ساختيم آنان را امامانى كه ميخوانند بسوى دوزخ آتش و بدنبال تفسير ديگر از ابو القاسم عبد اللَّه بن عامر طائى بنقل از پدرش آورده كه حضرت رضا بسند خود از پدرانش تا على ( ع ) آورده كه رسول خدا ص گفت : در اين آيت كه فرداى قيامت هر قومى را به چند چيز باز خوانند به امام زمانشان كه به او اقتدا كرده باشند و بسنت پيغمبرشان و بكتاب خدايشان ، پايان نقل « مترجم » .