فصل - چند حديث در باره امامت
132 - بسندم تا امام هشتم على بن موسى الرضا ( ع ) از پدرانش تا - امير مؤمنان ( ع ) كه رسول خدا ص فرمود : هر كه بميرد و امامى از نژاد من ندارد و نپذيرفته باشد چون زمان جاهليت مرده و مسئول است از هر چه در دوران جاهليت و مسلمانى خود كرده .
133 - بسندم از ابى مرفه - تا - امام صادق ( ع ) ، فرمود : يك روز حسين بن على ( ع ) نزد اصحاب خود بيرون شد و پس از حمد خدا جل و عز و صلاة بر رسول خدا ص و آل او فرمود : اى مردم راستش خداوند ، سوگند به خدا ، نيافريده بندهها را جز براى اينكه او را بشناسند ، و چونش شناختند او را بپرسند و درگذرند بپرستش او از پرستش هر چه جز او است ، و مردى به آن حضرت گفت : اى زاده رسول خدا ص پدر و مادرم بقربانت ، شناخت خدا چيست ؟ فرمود : شناسائى مردم هر زمانى از امام خود كه بر آنها فرمانبردن از او واجب است « 1 »
هامش
( 1 ) چون امام مظهر جلوه محاسن و اخلاق خدا است و انسان كامل نمونه پروردگار است كه فرمود : باخلاق خدائى و خلق آزموده شويد و در حديثى مشهور است كه خدا آدم ( ع ) را به صورت خود آفريده يعنى او را آئينه خدا نماى ساخته و انسانى كامل آفريده و به اين حساب وجود امام راه شناخت خدا است و او آينه خدانما است نه اينكه خدا نما است نه اينكه خدا در وجود امام باشد و به دو شناخته شود چنانچه غاليان تصور كردند .