اگر مخالفان گويند كه مقصود از امام در اينجا همان كتاب است در پاسخشان بايد گفت : اين خلاف ظاهر قرآنست بىدليل كه آن را بايست كند و بىبرهانى كه شايست نمايد زيرا ظاهر آيه اينست كه امام همان پيشواى در كردار و مطاع در قرآنست بامر و نهى و اين وصف براى كتاب نيايد مگر بر سبيل مجاز و گذشت از ظاهر و معنى حقيقى كلام روا نباشد مگر ضرورت و قرينه بدان وادار نمايد ، و بعلاوه در يكى از دو چيز بيعت و پيمان با امام آمده و ما ميدانيم كه كتاب بيعتى به گردن مردم ندارد و پيمان و تعهد با آن معنا ندارد و دانسته شود كه گفته شما در تفسير امام بكتاب ناصوابست .
اگر گويند : شما نپذيريد كه مقصود از امام در ظاهر آيه همان رسول ص باشد ؟
بايد در پاسخشان گفت : پيغمبر ص درگذشت و از امت جدا شد و در يكى از خبرها امام زمان آمده و معنايش اينست كه زنده و گويا است در آن زمان كه مكلف وجود دارد و آنكه در گذشته و مرده نگويند امام است مگر به همان معنا كه كتاب امام خوانده شود و اگر امر چنان باشد بايد ابراهيم ( ع ) امام زمان ما باشد چون ما بشرع او كار كنيم و كيش او را داريم و اين درست نيست مگر بطور مجاز و استعاره و ظاهر گفته پيغمبر ص كه : هر كه بميرد و نشناسد امام زمانش را دلالت دارد بر اينكه هر زمانى را امام باشد بطور حقيقت كه درست باشد فرمان بدهد و لازم باشد پيرويش و اين روشن است براى كسى كه حقجو است .
3 - قول پيغمبر ص كه مورد اجماع مسلمانانست كه من در ميان شما بجا گذارم آنچه كه اگر بدان بچسبيد هرگز گمراه نشويد قرآن خدا و خاندانم و راستش
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 378
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٣٧٨