خدا و حجت هر زمانى سر كار امت زمان خود است و آقاى ما رسول خدا ص و 12 امام پس از او اصحاب اعرافند كه ببهشت نرود جز كسى كه آنان را بشناسد و او را معرفى كنند و بدوزخ نرود جز منكر آنان كه او را بيگانه دانند و رسول خدا و امامان هر كدام حساب مردم زمان خود را برسند و امام مهدى در موقف رسيدگى به حساب مردم زمان خود باشد و بازپرس آنان كه در زمانش بودند .
و بايد دانست ميزان در روز قيامت همان عدل در حساب و انصاف در حكم و كيفر است نه ترازوهاى كپه دار و بريسمان بسته چنانچه عوام گمان برند و صراط مستقيم در دنيا دين محمد ص و آل محمد ( ع ) است و در آخرت همان راه بهشت و كودكان و ديوانهها و مردم ابله مورد تفضل خدا شوند در قيامت و با عقل كامل ببهشت روند .
و بايد دانست كه نعمت بهشتيها تا هميشه است و پايان ندارد و عذاب مشركان كفار در دوزخ هميشه است و بىپايان بايد معالم دين را در زمان غيبت از دليل عقل و قرآن و اخبار متواتره رسيده از رسول خدا ص و امامان ( ع ) برگرفت و از اجماع طائفه اماميه كه اجماعشان حجت است ولى چون امام ( ع ) ظهور كند بايد به حضرت او براى هر مشكلى رجوع شود كه بامور عقلى آگه سازد و دليل شرعى را بيان كند چنانچه پيغمبر ص مىكرد و نميشود احكام شرعى را بقياس و اجتهاد درآورد ولى در احكام عقلى قياس و اجتهاد روا است و با اين همه بر خردمند لازمست كه در عقائد دينى مقلد نباشد و بانديشه و استدلال پردازد و نظرش در دين خود كمتر از خودپائى براى دنيايش نباشد ، زيرا در كار دنيايش احتياط دارد و انديشه و تأمل مىكند و با ذهن خود عبرت گير است و بخرد خود استدلال مىكند و لازم است در امر دينش چند برابر آنها به كار برد زيرا گول خوردن و خطر در امر دين بزرگتر است از گول خوردن و خطر در كار دنيا و بايد در امور عقلى معتقد نشود جز آنچه حقانيتش يقين او باشد و در آنچه از شرع بايد برسد اعتماد نكند مگر بر كسى كه راست گفتن او ثابت است .
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 293
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٢٩٣