و آنان در دانش و عصمت از گناهان چون پيغمبرانند عليهم السلام و بهتر خلقند پس از رسول خدا ص و امامت آنان بگفته خدا است و يقينى و روشن است و خدا بدست آنان معجزه پديدار كرده و بسيارى از امور نهانى و امور آينده را بدانها فهمانيده باندازهاى كه در خور لطف و صلاح است ولى هميشه داناى برازهاى نهانى و غيبى شناسا نباشند و به همه دانش خدا فراگير نباشند و معجزههاشان كار خدا است نه خودشان خدا آنها را بدانها گرامى داشته و ساخته خودشان نيستند .
و آنان بشرى هستند كه حديث از طرف خدا دريابند و بندههائى باشند آفريده شده ، نه بيافرينند و نه روزى دهند و بخورند و بنوشند و زن داشتند و دچار دردها و مرضها ميشدند و ستم بر آنها ميشد و ميترسيدند و تقيه ميكردند ، و برخى كشته شدند و برخى درگذشتند و امام اين زمان ( در حدود 400 هجرى ) مهدى فرزند امام حسن هادى است و راستش او حجت است بر همه مردم جهان و آخرين امام امت است و پس از او امامى نيست و پس از دولت او دولتى نباشد و او از چشم رعيتش نهانست از روى اضطرار و ترس از گمراهان و براى مصلحتى كه خدا دانا است .
و مىشود در زمان غيبت خود را به كسى بشناساند ، و خدا هر گاه خواهد او را آشكار كند و كمككاران و يارانى برايش بسازد و دين را بدست او گسترده سازد و زمين را از گناهها پاك كند و گمراهان را نابود نمايد و عمود اسلام را به دو استوار كند و در همه روى زمين دين خدا باشد و خدا هنگام ظهورش نشانهها و معجزهها پديد كند كه خرق عادت باشند و برخى مردهها را برايش زنده كند و ميان مردم تا زمانى كه خدا داند بماند وانگاه خدايش بميراند و پس از او روزگار دراز نپايد و چند روزى نگذرد جز كه نشانههاى قيامت پديد شوند و آنچه از مردم ماندهاند بميرند و از آن پس معاد باشد .
و بايد دانست كه برتر امامان امير مؤمنان على بن ابى طالب است و روا نيست نام امير المؤمنين براى ديگرى جز او و بديگر امامان امام ، و خليفه و وصى پيغمبر و حجت خدا گويند و در حقيقت همه امير مؤمنانند و از اين نام از نظر معنايش خوددار نبودند زيرا سزاوار آن بودند ولى براى حرمت على ( ع ) آن را بر خود دريغ كردند و
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 290
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٢٩٠