از اثر آسمان و اختران بوده و ما مسلمانان كه گوئيم از خدا بوده و آنگه چگونه روا باشد كسى كه چنين عقل كامل و فضل شامل و پارسائى آشكار و زهد شايان و شرف بىپايان و زبان راستگو دارد دروغ بندد بر آفريننده آسمانها و زمينها و بمردم بگويد :
من فرستاده پروردگار مردم جهانم و دعوى چنين مقام و الا كند بر خلاف حق و چگونه آن اوصاف والاى او كه پذيرفتيد با اين دروغسازى سازش دارد ؟ اى منكران خلاف گوئى و مكابره را وانهيد و بر آنچه پذيرفتيد پايدار بمانيد زيرا سخن شما شما را ملزم مىكند و گفتار شما حجت بر شما است شما به حق اعتراف كرديد و بينى شما به خاك است و بدان چه از ان گريزان شديد پناه آورديد زبون و ناتوان و بدانيد كه هر كه از خوشبختى دورى كند به بدبختى افتد و هر كه با خردمند دانا مخالفت كند نادان و گول است و هر كه راستگو را دروغگو شمارد در حقيقت خودش دروغگو باشد سپاس از ان خدا است كه حجت بر منكر تمام كند و بر پذيرا روشن سازد « 1 »
هامش
( 1 ) مصنف در اين استدلال خود راه خطابه و جدل را پيش گرفته كه قياس خطابى تركيب شود از امور مسلمه و مشهوره كه پذيرش عمومى دارند و قياس جدلى تركيب شود از امور و مقدماتى كه خود طرف آن را پذيرفته و بدان اذعان كرده و مىشود آن را يك دليل برهانى تقرير كرد كه در اصطلاح منطق دليل خلف خوانند و اقليدس در كتاب خود براى اثبات بسيارى از اشكال هندسى بدان چنگ زده ( مترجم )