باب بيستم پياز و سير
1 - در قرب الاسناد ( 142 ) بسندش از على بن جعفر كه پرسيد از برادرش از سير و پياز كه نپخته در دارو نهند فرمود : باكى ندارد و گويد پرسيدمش از سير و پياز با سركه فرمود : باكى ندارند .
2 - در خصال ( 157 ) بسندش از مسير زطىّ فروش كه شنيدم امام ششم عليه السّلام ميفرمود : پياز بخوريد كه سه خصلت دارد : دهن را خوشبو كند ، لثه را محكم و در منى و جماع فزايد ، در كافى بسندش مانندش آمده ، در محاسن و مكارم بىسند مانندش آمده ( 2090 ) .
3 - در علل ( 2 / 207 ) بسندش از محمّد بن مسلم كه پرسيدم از امام پنجم از سير فرمود : همانا رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله از آن غدقن كرد براى بويش و فرمود : هر كه اين سبزى گندو را خورد به مسجد ما نزديك نشود و اما هر كه آن را بخورد و به مسجد نرود باكى ندارد ، و از همان در روايت امام ششم فرمود : كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود :
هر كه اين سبزى را بخورد به مسجد ما نزديك نشود و نفرمود : كه حرام است .
4 - و از همان ( . . ) بسندش از محمّد بن سنان كه از امام ششم عليه السّلام در باره پياز و تره پرسيدم فرمود : خوردن پخته و خامشان باكى ندارد ولى اگر از آن خورد آنچه آزار دارد به مسجد نرود كه مبادا همنشين خود را آزار دهد .
در كافى « 6 / 374 » از احمد بن نضر مانندش را آورده جز كه در آن افزوده گامزدن و جماع را فزايد ، در مكارم هم مانندش آمده ( 208 ) .
« بيان » گامزدن كنايه از نيرو است و فزودن منى و بسا حظا با ظاء نقطهدار خواندند بمعنى كاميابى و جماع و گويا تصحيف باشد ولى در بسيارى از نسخههاى