به زنديق برگردد يا به سؤال و كنايه از تسلط او است و تفسيرش باينكه آبى بوده و دست در آن زده و آن را بالا برده بعيد است ، و بمعانى ديگرى نزديك بمعنى نخست اشاره دارد . . . و روايت اشاره دارد كه مقصود از آب در آيهء قرآن تنها آب منى نيست ، بيضاوى در تفسيرش گفته : يعنى آفريديم از آب هر حيوان زنده را چون خدا فرموده « و خدا آفريد هر جانور را از آب 46 - النور » چون كه آب بزرگترين مايه آفرينش آنست يا بسيار بدان نيازمند است و از آن بهرهور يا مقصود اينست كه گردانديم هر چيز را زنده به آب و بىآن زنده نماند . . .
22 - در عيون ( 2 / 28 ) بسندش تا على عليه السّلام در تفسير قول خدا عزّ و جلّ « وانگه البته بازپرسى شوند در آن روز از نعمت ، 8 - التكاثر » فرمود : مقصود رطب است و آب سرد ، در صحيفه مانندش آمده ( 13 ) .
23 - در مجالس ابن الشيخ ( 1 / 389 ) بسندش تا امام چهارم كه دو چيز در درونى در نيايند جز كه بهش سازند : انار و آب نيم گرم ، در محاسن ( 63 ) مانندش آمده .
24 - در خصال ( 63 ) بسندش تا على عليه السّلام كه گرمى تب را با بنفشه و آب سرد بشكنيد زيرا گرميش از تف دوزخ است .
25 - و از همان : بدان سند كه فرمود : بنوشيد آب باران را كه تن را پاك كند و بيماريها را ببرد خدا تبارك و تعالى فرموده « و فرو فرستد بر شما از آسمان آبى تا شما را بدان پاكيزه كند و پليدى شيطان را از شماها ببرد و دلهاى شما را با هم پيوندد و گامهاتان را برجا دارد ، 11 - الانفال » در محاسن مانندش آمده ( 574 ) و در مكارم ( 188 ) مانندش آمده بيان : مشهور است كه اين آيه در جنگ بدر فرود آمد آنجا كه مسلمانها بر تپه خاكى منزل داشتند كه پا در آن فرو ميرفت و بىآب بود و خوابيدند و بيشترشان محتلم شدند و شبانه باران بر آنها باريد تا وادى روان شد و غسل كردند و شن زمين بسته شد و گام بر آن برجا ماند و پليدى شيطان كه جنابت است از آنها برفت و دلشان باعتماد بر لطف خدا بهم
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 224
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٢٤