فرمود : هر كه شب روز كند و درونش ماهى باشد و دنبالش خرما نخورد يا عسل پيوسته رگ فالجش بزند تا صبح كند .
49 - و از همان - 477 - : بسندش از سمرة بن سعيد كه امير المؤمنين عليه السّلام سوار استر رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله بيرون شد و ما بهمراه او پياده رفتيم تا رسيديم بماهى فروشان و آنان را گرد آورد و فرمود : ميدانيد براى چه شما را گرد آوردم ؟
گفتند : نه ، فرمود : جرّىّ و مارماهى و ماهى مرده روى آب را نخريد و نفروشيد .
50 - و از همان : بسندى كه على عليه السّلام استر رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله را سوار ميشد و ببازار ماهى فروشان ميرفت و ميفرمود : هلا نخوريد و نفروشيد آنچه پولك ندارد .
51 - و از همان بسندش از امام پنجم كه شنيدم پدرم ميفرمود : چون تور اندازد هر چه در آن يابد از زنده و مرده حلال است جز آنچه پولك ندارد ، و ماهى مرده روى آب خورده نشود .
بيان : شيخ گفته : در تهذيب كه تفسير خبر اينست كه زنده و مرده بر او حلال است با اشتباه و اما اگر مرده ممتاز باشد خوردنش روا نيست پايان و بسا كه تفسير شود بدان چه معلوم نباشد پيش از بيرون آمدن از آب مرده يا پس از آن .
و شيخ بسند صحيح از محمّد بن مسلم روايت كرده از امام پنجم در باره مردى كه تورى در آب بسته و گذاشته بخانهاش آمده و چون برگشته ماهيانى در آن افتادند و مردند ، فرمود : آنچه با دست خود كرده باكى ندارد و آنچه در آن افتاده بخورد ، و شناختى فقهاء در باره آن چه گفتند .
گويم : بسا كه اين تور در آنجا باشد كه آب بجزر و مد كم و بيش شود مانند بصره و ماهيان با مد در تور افتند و با جزر از آب بيرون افتند و در آب نمرده باشند و اينكه فرموده آنچه بدست خود كرده يعنى مردن آنها در تور در حكم گرفتن
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 97
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٩٧