آنها نقل گرديده است كه از رواياتى كه ناقلين اين روايات از ضعفا نقل حديث مىكردهاند و يا احتمالا به روايات مرسله اعتماد مىكنند ، بايد احتراز گردد ، اگرچه نقلهء آنها فى حدّ نفسه مورد اطمينان باشند ، چنانچه اين مسئله نسبت به برقى اتفاق افتاده است ، بلكه روايات شخصى را كه به قياس عمل مىنمود ، طرد مىنمودند با اينكه عمل به روايت دخلى نداشت . چنان كه نسبت به اسكافى اين امر اتّفاق افتاده است ، از آن جهت كه در زندگىنامهء او آمده است كه وى به قياس عمل مىكرده ، فلذا بدين خاطر رواياتش متروك شده است همچنين است در عمل به روايات كسى كه ابتداء مذهبش حق بوده ، سپس عدول و توقّف نموده تا امام و يا نمايندهء ايشان به او اجازهء در عمل را صادر كرده است ، هرچند كتب حديث وى در زمان مستقيم العقيده بودنش جمع و تدوين شده است .
چنانچه از امام عسگرى در پاسخ به سؤال از اينكه كتب بنى فضّال در منازل ما پر شده ، پس امام در نقل احاديث مزبور به ايشان اجازه دادند .
و همچنين از شيخ ابو القاسم بن روح ، دربارهء كتب ابن عزاقر ( شلمغانى ) كه پيش از ارتدادش از مذهب شيعه تصنيف كرده بود سؤال نمودند تا آنجا كه ايشان آنان را در عمل اجازه فرمودند .
( حاصل و نتيجهء گفتار )
اينكه امارات و نشانههايى كه از سعى و تلاش اصحاب در تنقيح اخبار در زمانهاى متأخّر از زمان امام رضا كشف مىكند ، بيشتر از آن است كه قابل احصاء و شمارش باشد .
رسائل شيخ انصارى ( فارسى ) — صفحة 142
مساهمون: الشيخ الأنصاري
ص١٤٢