و باز ناصبى ميگويد : رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم در خواب ديدم بهمراه أبو بكر و عمر و عثمان و مرا بدوستى آنها فرمانداد و از دشمنى آنها بازداشت ، و به من آموخت كه ياران اويند در دنيا و آخرت و با اويند در بهشت و مانند آن از عقائد مخصوص ناصبيها و بناچار ميدانم يكى از اين دو خواب درست و يكى نادرست و درستش همانست كه در بيدارى بدليل ثابت شده باشد و شيعى را نرسد كه ناصبى را دروغ پرداز داند در خواب ديدن پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله زيرا او هم معارضه به مثل تواند كرد .
و يك ناصبى را ديدم كه شيعه شد و بما گزارش داد كه خوابهايش ضد آنها است كه در ناصبى بودنش مىديده ، و روشن شد كه يكى از اين گونه دو خواب نادرست است ، و نتيجه حديث نفس يا وسوسه شيطانست و مانند آن ، و خواب درست همان لطف خداست به بندهاش بمعنائى كه پيش وصف كرديم .
و گفتار ما در خواب درست كه آدمى پيغمبر را در خواب بيند به اين معنا است كه مانند آنست كه ديده نه بحقيقت پرتو ديدهاش بتن پيغمبر افتاده ، كدام ديده در خواب بينائى دارد ؟ و اين جز يك تصور و خيال نباشد كه بلطف خدا چون دانشى است ، و اين منافات ندارد با خبرى كه گويد : « من رآنى فقد رآنى » زيرا مقصود تشبيه است ، و براى خردمند در اينجا خطائى نباشد .
مازرى از عامه در شرح قول پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله « الرؤيا من اللَّه و الحلم من الشيطان » گفته : عقيده أهل سنت در حقيقت رؤيا اينست كه خدا تعالى در دل خوابيده عقائدى آفريند چنانچه در دل بيدار ، و او است كه هر چه خواهد كند و خواب و بيدارى بازش ندارد ، و چون اين عقائد را آفريند آنها را نشانه امور ديگرى سازد كه دوباره آفريند يا آفريده باشد ، و چون در دل خوابيده آفريند كه پريده با اينكه پرنده نيست اين اعتقاد ناشدنى نشانه يك امر شدنيست چنانچه خدا ابر را نشانه باران آفريده و همه آفريده خدايند ولى خدا رؤيا و عقائد را نشانه شادكنندهها آفريده در نهانى از شيطان و نشانه زيانآور در حضور شيطان و آن را مجازا بوى بسته چون در بر او بوده و او را در حقيقت كارى نباشد .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 200
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٠٠