بيكى از وجوه گذشته توجيه شود .
8 - مقصود از امانت امامت و خلافت كبرى است و مقصود از حمل آن دعوى بناحق آنست كه آسمان و زمين و كوه زير بار آن نرفتند و آدمى كه ابو بكر است آن را به گردن گرفت چون پر ستمكار و نادان بود ، و اخبار بسيارى در اين باره رسيده است كه آنها را در كتاب امامت و جز آن آورديم و به چند سند از امام رضا عليه السّلام است كه امانت ولايت است ، هر كه بناحق دعوى كرد كافر است .
على بن ابراهيم گفته : امانت امامت است و فرماندهى كه بر آسمانها و زمين و كوهها پيشنهاد شد و از حملش خوددارى كردند و از دعوى غضبش ابا كردند و از آن ترسيدند و يك آدمى ستمكار و نادان كه اولى باشد آن را به گردن گرفت ، و از امام صادق عليه السّلام است كه امانت ولايت است و انسان ابو الشرور منافق ، و از امام باقر عليه السّلام است كه آن ولايت است كه آنها همه از گردن گرفتنش كه كفر است رو گرداندند و انسانى به گردن گرفت و او ابو فلان است .
و يك دليل بر اينكه مقصود از امانت تكليف است روايتى است از على عليه السّلام كه هنگام نماز كه ميشد رنگش ميگرديد و از سببش پرسيدند فرمود : وقت امانتى رسيده كه به آسمانها و زمين و كوهها از طرف خدا پيشنهاد شد و از آن خوددارى كردند و ترسيدند .
و دليل اينكه مقصود از آن امانت معروف است نهج البلاغه است كه در ضمن سفارش به مسلمانان فرموده :
سپس پرداخت امانت كه هر كه نپردازد نوميد است زيرا بر آسمانهاى ساخته و زمين گسترده و كوههاى بلند واداشته پيشنهاد شد و درازتر و پهنتر و بزرگتر از آنها نبود ، و اگر درازا و پهنا و نيرو و عزت سود داشت آنها بر ميگرفتند ولى از كيفرش ترسيدند و فهميدند و آنچه نفهميد ناتوانتر از آنها كه آدمى است زيرا او بسيار ستمكار و بسيار نادانست .
و روايت است كه پرسش شد امام صادق عليه السّلام از مرديكه ميفرستد نزد مردى و
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 257
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٥٧