است در كتاب خدا روزى كه آفريد آسمانها و زمين را ، چهار از آنها ماه حرامند : رجب مضر كه ميان جمادى و شعبان است ، و ذو القعده ، و ذو الحجه ، و محرّم . خود را در بارهء آنها ستم نكنيد « زيرا نسىء فزودن بكفر است گمراه ميشوند بدان آنان كه كافر بودند حلالش شمارند در سالى و حرامش شمارند در سالى تا برابر سازند شماره آنچه را خدا حرام كرده » و محرم را در سالى حرام ميشمردند و صفر را حلال ، و صفر را در سالى حرام ميشمردند و محرم را حرام .
بيان : در نهايه گفته : ترجيب بمعنى بزرگداشت است ، و از اينجا است كه ماه را رجب گفتهاند ، زيرا آن را بزرگ ميداشتند ، و از اينجا است حديثى كه گويد « رجب مضر ميان جمادى و شعبان » و رجب را بمضر وابسته زيرا آنها آن را بزرگ ميداشتند نه ديگران و گويا مخصوص آنان شده و تصريح باينكه ميان جمادى و شعبانست در برابر نسىء است كه برخى سالها آن را جابجا ميكردند و بيان كرد كه شهر ديگر بجاى آن مقصود نيست .
12 - در خصال ( 151 ) بسندش از على بن عبد العزيز كه پرسيدم امام ششم را كه سال چند روز است ؟ فرمود : 360 روز كه خدا در شش روزش جهان را آفريد و از اصل سال بر كنار شدند و سال 354 روز شد و مستحب است هر كسى به حج ميرود در ايامى كه در مكّه ميماند 360 طواف كند به شماره روزهاى سال و اگر بر آن قادر نيست 360 شوط بجا آرد ( كه در حدود 52 دور طواف مىشود ) 13 - و از همان ( 151 ) بسندش از امام ششم عليه السّلام فرمود : مستحب است 360 شصت طواف هفتائى بكنى و اگر نتوانى هر چه توانى طواف كنى .
14 - در علل ( ج 1 ص 235 ) بسندش از أبى هريره كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله فرمود : چون گرما سخت شود نماز خود را خنك كنيد زيرا گرما از وزش دوزخ بپروردگارش شكايت برد و خدا به او اجازه داد دو نفس بكشد ، يكى در زمستان و ديگرى در تابستان و گرماى سخت كه دريابيد از وزش حرارت آنست و آنچه از سرما دريابيد از زمهرير آنست .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 321
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٢١