و بدهكارى و حج و روزه و مصالح ديگر شهرت دارد ، كتاب اللَّه : يعنى لوح محفوظ و كتب الهى و گفتهاند مقصود قرآنست ، و گفتهاند حكم و قضاى او است از أبى مسلم .
فرمود : « روزى كه خدا آسمانها و زمين را آفريد و از آن روز نظم ماه و سال بوجود آمد « چهار تا حرام است » 3 دنبال هم ، ذو القعده ، ذو الحجه و محرم ، يكى تك و آن رجب است ، و مقصود از حرام بودن اينست كه ارتكاب محرمات در آنها از ماههاى ديگر ممنوعتر است ، عرب آنها را محترم ميشمرد تا آنجا كه اگر قاتل پدر خود را در آنها ميديدند باحترام ماه به او تعرضى نميكردند ، و خدا هم احترام آنها را تأييد كرد چه بسا ترك ظلم در آنها سبب دفع كلى ظلم شود ، چون در اين مدت آتش كينه خاموش مىشود .
ماههاى سال 1 - محرم ، چون جنگ در آن حرام بود . 2 - صفر ، چون در آن مكّه از حاجيان خالى ميشد و گفتهاند چون در آن وبائى رخ داد و چهرهها زرد شد ، ابو عبيده گفته براى آنكه مشكهاى دوغ آنها تهى شده در آن 3 و 4 ماه ربيع ، چون زمين در آنها گياه آورده ، و يا چون مردم در آن اقامت كردهاند ، 5 و 6 : جمادى ، چون آب در آنها يخ بسته ، 7 : رجب چون آن را محترم ميداشتند و يا اينكه در آن جنگ را وامينهادند ، چون أرجب مرد دست و پا بريده است .
و از پيغمبر صلى اللَّه عليه و إله روايت است كه در بهشت نهريست بنام رجب آبش از برف سفيدتر و از عسل شيرينتر و هر كه يك روز از رجب روزه دارد از آن بياشامد 8 : شعبان ، براى آنكه قبائل در آن دسته دسته شدند ، از أبى عمرو است .
و زياد بن ميمون از پيغمبر صلى اللَّه عليه و إله روايت كرده كه براى آن شعبانش گفتند كه خير بسيارى براى ماه رمضان دارد 9 - ماه رمضان ، براى آنكه گناهان را بريزد يا آنكه گرما در آن سخت بوده ، و يا آنكه رمضان نام خدا است ، 10 - شوال ، چون قبائل در آن جابجا شدند ، يا آنكه ماده شتران در آن دم برافراشتند ، 11 :
ذو القعده ، چون دست از جنگ برميداشتند ، 12 - ذو الحجه ، چون در آن حج ميگذاشتند .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 288
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٨٨