بلفظ سماء در منظومه نه در روايات كه لفظ سماوات آمده ، و بدان چه ما ذكر كرديم راه جمع ميان روايات متعارضه بحسب ظاهر باز مىشود .
و سخن را با ذكر اقوال مورّخان معتبر پايان دهيم تا دانسته شود كه حدوث جهان مورد اتفاق همه فرق مسلمانانست .
مسعودى از دانشمندان اماميه در كتاب « مروج الذهب » فرموده اهل ملت اسلام همه اتفاق دارند كه خدا همه چيز را بىنمونه آفريده ، و بىمايهء پيش ابتكار كرده سپس از ابن عباس و ديگران روايت كرده كه نخست آفريده خدا عز و جل آبست و عرش او بر روى آب بوده ، و چون خواست آسمان را آفريند از آب دودى برآورد و بالاى آب بلند شد و آسمان ناميده شده ، سپس آب را خشك كرد و آن را يك زمين ساخت ، سپس آن را گشود و هفت زمين نمود در دو روز يك شنبه و دوشنبه زمين را بر پشت ماهى نهاد ، و همان ماهى است كه خدا در كتاب خود ياد كرده و فرموده « ن و قلم و آنچه مينگارند » ماهى و آب بر روى سنگ هستند ، و سنگ بر دوش فرشته ، و فرشته بر روى صخره و همانست كه خدا در قرآن ياد كرده و فرموده « پس بوده باشد در صخره » ماهى لرزيد و زمين هم لرزيد .
و خدا كوهها را لنگرش كرد و آرام شد چنانچه خدا تعالى فرموده : « تا شما را نلرزاند » و كوهها را آفريد و درختها را و آنچه شايسته آنها بود در روز سهشنبه و چهارشنبه چنانچه خدا فرموده « آيا شما كافر ميشويد به آن كه آفريد زمين را در دو روز تا فرموده - سپس توجه كرد بسوى آسمان و آن دود بود » اين دود از دمزدن آب بر آمد و خدا آن را يك آسمان نمود و سپس آن را در دو روز از هم گشود و هفت آسمان نمود در روز پنجشنبه و جمعه ، و آن روز جمعه ناميده شد براى اينكه آفرينش آسمانها و زمين در آن فراهم شد .
سپس خدا فرمود « و وحى كرد در هر آسمانى فرمانش را » يعنى در هر آسمانى آفريدهها ساخت از فرشتهها و درياها و كوههاى برف و تگرگ ، سپس گفته : گزارشها كه از آغاز آفرينش داديم همانست كه در شرع آمده و خلف از سلف و باقيمانده از
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 235
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٣٥