( 1 ) امام باقر ( ع ) فرمود : دعاى ابراهيم بمؤمنان گنهكار از شيعيان ما تا روز قيامت ميرسد .
تسبيح عارفانه از امام سجاد - ع
592 -
( 2 ) على بن الحسين ( ع ) را شيوه بود كه چون اين آيه را ميخواند ( 18 - النحل ) و اگر بشماريد نعمت خدا را نتوانيد آن را آمار كرد .
ميفرمود : منزه باد آنكه معرفت نعمت خود را به كسى ارزانى نداشته جز بفهميدن اينكه از معرفت حقيقت نعمت او كوتاه بين و درمانده است چونان كه به كسى شناخت و معرفت خود را نداده مگر به همين اندازه كه بداند نميتواند او را درك كند و خدا از اينكه عارفان درك ميكنند از شكر حضرت او عاجزند قدردانى كرده و فهميدن تقصير خود را از شكر او شكر خود به حساب آورده چنانچه دانسته است جهانيان مىدانند كه او را درك نتوانند و همان را ايمان و عقيده آنها مقرر ساخته چون دانسته كه ببندهها وسع محدودى داده و از اين اندازه نگذرد زيرا هيچ چيز از آفريدههاى او به حق عبادتش نرسد و چگونه به حق عبادت و پرستش او رسند كه نهايتى ندارد و چگونگى در او نيست . تعالى اللَّه عن ذلك علوا كبيرا .
يك پيشگوئى از امام باقر - ع
593 -
( 3 ) از جابر از امام باقر ( ع ) فرمود ما نزد آن حضرت بوديم و سلطنت بنى اميه را به ياد آوردند و امام باقر ( ع ) فرمود هيچ كس بهشام نشورد جز اينكه هشام او را بكشد گويد فرمود او بيست سال سلطنت كند گويد ما از اين مدت طولانى بىتابى كرديم و فرمود شما را چه مىشود ؟ هر گاه