596 -
( 1 ) از سدير مردى از امام باقر ( ع ) پرسيد از تفسير قول خدا عز و جل ( 19 - السبأ ) پس گفتند پروردگارا ميان سفرهاى ما دورى انداز و ستم كردند بخودشان - در پاسخ فرمود اينان مردمى بودند كه آبادانيهاى پيوستى داشتند كه بهم چشمانداز بودند در آنها جويهاى روان بود و اموال فراوان و بنعمت خدا ناسپاسى كردند و خود را ديگر گونه ساختند و خداى عز و جل سيلاب عرم را بر آنها روانه كرد كه آبادانيهاى آنها را غرقه نمود و خانمانشان را ويران ساخت و اموالشان را برد و باغهايشان را بدل كرد به دو باغ وحشى و جنگلى كه داراى ميوههاى تلخ بود و درختهاى گز و اندكى از سدر .
سپس خدا عز و جل فرمايد اينست كه بدانها سزا داديم در برابر كفر و ناسپاسى آنان و آيا سزا دهيم جز مردمان بسيار ناسپاس كافر را .
شرح -
از مجلسى ره - تفسير آن در شرح حديث 22 روضه گذشت و داستان قوم سبأ را در كتاب بحار الانوار نگاشتيم .
فيروزآبادى گفته عرم بمعنى موش صحرائى نر و باران سخت و نام يك واديست و سيل عرم بهر يك تفسير شده اكل يعنى ميوه و اكل خمط ، يعنى تلخ و گلوگير يا درخت خاردار . .
597 -
( 2 ) از احمد بن عمر گويد امام باقر ( ع ) فرمود در وقتى كه مردى نزد او آمده بود و به او گفته بود ، راستى كه شما اهل بيت رحمت هستيد خدا تبارك و تعالى شما را بدان مخصوص ساخته در پاسخ فرمود ما همچنين هستيم .
سپاس خدا را احدى را گمراه نسازيم و از راه راست بدر نبريم ، راستى دنيا بپايان نرسد تا خدا عز و جل مردى از ما خاندان را گسيل سازد كه بكتاب خدا عمل كند و در ميان شما كار زشت و ناروائى نبيند جز اينكه از آن جلوگيرى سازد .