394 -
( 1 ) فرمود ( ع ) : هرگز رسول خدا ( ص ) بكنه خرد و عمق ادراك خود با بندههاى خدا سخن نگفت رسول خدا ( ص ) فرمود : ما گروه پيمبران دستور داريم كه با مردم در خور خردمندى آنها سخن گوئيم .
شرح -
از مجلسى ره - از اين حديث برآيد كه بناچار بايد آنچه در خور مردمى نيست و دلپذير آنها نميگردد از آنها نهان داشت .
دستورى از امام صادق در اظهار عقيده
395 -
( 2 ) از مالك بن عطيه گويد به امام صادق ( ع ) گفتم : من مردى از طائفه بجيلهام و دين داريم براى خدا عز و جل بر پايه دوستى و پيروى از شماها است و بسا كسى كه مرا نشناسد از من پرسد كه : تو از كدام مردمى ؟ من گويم مردى عربم و از تيره بجيلهام گناهى دارم كه ديگر نگويم دوستدار بنى هاشمم و وابسته بآنهايم ؟
در پاسخ فرمود : نه مگر نيست كه دل و خواهشت اينست كه از دوستداران ما و پيروان ما هستى .
گفتم : چرا به خدا فرمود اينكه ميگوئى من مردى از عربم براى تو گناهى ندارد تو در نژاد و خاندان مردى از عربى و جزء دفتر آنها و در شمار آنانى ، و در ديانت و آنچه در دفتر دين وارد است و بدان براى خدا عز و جل ديندارى كنى در اطاعت مائى و از ما اخذ احكام ميكنى ؟ تو از دوستان ما هستى و از ما هستى و رو بسوى ما دارى .
شرح -
از مجلسى ره - قوله
« في العدد »
يعنى در عداد آنهائى يا از اعوان و اتباع ما هستى پايان نقل از مجلسى ره .
من گويم - ظاهرا مقصود سؤال اينست كه سكوت از معرفى مذهب از باب توريه است و اظهار خلاف واقعيست و آيا گناهى دارد يا نه ؟