( تفسير يك آيه در ولايت )
239 - ( 1 ) از خالد بن يزيد قمى از يكى از اصحابش از امام صادق ( ع ) در تفسير قول خدا عز و جل ( 71 - المائده ) و پنداشتند كه آزمايشى در كار نيست ( پس كورى و كرى را پيشه كردند سپس خدا از آنها در گذشت و توبه آنها را پذيرفت سپس باز كورى و كرى را در پيش گرفتند ، بسيارى از آنها چنين بودند و خدا بينا است بدان چه ميكردند ) - فرمود : آنگاه كه پيغمبر ميان آنها بود « كورى و كرى را پيشه كردند » هنگامى كه روح پيغمبر خدا ( ص ) قبض شد ( وصيت را نديده گرفتند و سخن او را نشنيده گرفتند ) « سپس خداوند توبه آنها را پذيرفت - آنگاه كه امير المؤمنين ميان آنها قيام كرد ، فرمود « سپس باز هم كور و كر شدند » تا هم اكنون . شرح - از مجلسى ره - « قوله تعالى وَ حَسِبُوا أَلَّا تَكُونَ فِتْنَةٌ » مشهور در ميان مفسران اينست كه اين آيه در بيان حال بنى اسرائيل است يعنى بنى اسرائيل پنداشتند كه بلاء و عذابى ندارند بواسطه كشتن پيغمبران و تكذيب آنان و بنا بر تفسير امام مقصود از فتنه همان است كه پس از رسول خدا ( ص ) پديد شد از غصب خلافت كه از راه حق ولايت كور شدند و سخن حق را نشنيده گرفتند .