* شاهد و گواه مستدلّين بر استدلالشان به آيهء اذن چيست ؟
اين است كه در روايت اسماعيل ابن صادق عليه السّلام به آيهء مذكور استدلال شده و آن اين است كه اسماعيل فرزند ارشد حضرت امام عليه السّلام مقدارى دينار داشت ، كه آنها را جهت تجارت در اختيار مردى از اهل حجاز قرار داد ، درحالىكه شنيده بود كه آن تاجر شارب الخمر است و لكن اعتنايى نكرد آن مرد هم رفت و دينارهاى وى را مصرف كرد و چيزى هم به او نداد .
امام صادق عليه السّلام به اسماعيل فرمود :
مگر از مسلمانان نشنيده بودى كه وى شارب الخمر است ، چرا دينارهايت را به او دادى ؟ مگر قرآن نمىفرمايد كه :
يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ ،
يعنى يصدّق اللّه و يصدّق للمؤمنين . پس چرا تصديق ننمودى و ترتيب اثر به سخن مؤمنين ندادى ؟
و لذا نتيجه مىگيرند كه آيهء اذن مىتواند مثبت مدّعاى ما باشد .