« إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ »
« 1 » يا
« لا يَبْعَثُ اللَّهُ »
« 2 » زيرا به خاطر اين فاصله انداختن ، معنى خدشهدار مىشود . ادامهء آيات بدين قرار است :
« وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ »
، « انّ
لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى »
،
« أَنْ يَضْرِبَ مَثَلًا ما »
،
« إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ »
،
« إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ مُخْتالًا فَخُوراً »
و
« لا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ »
. كسى كه نفسش بر روى اين موارد ، تمام شود لازم است به قبل برگردد و قسمتى از كلام را به قسمت ديگر وصل نمايد و اگر چنين نكند ، مرتكب گناه [ در قرائت ] شده است . اين اشتباه بزرگى است كه اگر كسى آن را از روى عمد انجام دهد - به واسطهء آن - از دين اسلام خارج مىشود به اين دليل كه آنچه از قرآن كه متعلق به بعد يا قبلش است را جدا كرده و اين جداسازى ، افترا بر خداى بلند مرتبه است و نسبت دادن جهل و كفر به اوست .
وقف بر سخن جداگانهاى كه خارج از حكم قبلى است ولى به آن وصل مىشود ، نيز از اين قسم است ؛ مانند وقف بر
« وَ إِنْ كانَتْ واحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ وَ لِأَبَوَيْهِ »
« 3 » به خاطر اينكه نصف در اينجا مربوط به دختر است و نه پدر و مادر ، و عبارت
« وَ لِأَبَوَيْهِ »
مستأنفه است يعنى خبرش بعد آمده كه
« لِكُلِّ واحِدٍ مِنْهُمَا السُّدُسُ »
است . همچنين وقف بر
« إِنَّما يَسْتَجِيبُ الَّذِينَ يَسْمَعُونَ وَ الْمَوْتى »
« 4 » قبيح است به خاطر اينكه « الموتى » نه مىشنوند و نه پاسخ مىگويند ، بلكه خداوند متعال خبر داده كه ايشان برانگيخته مىشوند
« وَ الْمَوْتى يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ »
. پس ايشان به خاطر حالت خاصشان از گروه قبلى جدا هستند . نيز وقف بر
« لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا
هامش
( 1 ) - نساء : 36 .
( 2 ) - نحل : 38 .
( 3 ) - نساء : 11 .
( 4 ) - انعام : 36 .