ترجمه :
مقرّب معناى دوّم
و از جمله چيزهايى كه معناى دوم ( يعنى : حمل قرآن بر معناى ابتدايى بدون تأمل در ادلهء عقليّه ) را تقريب و تأييد مىكند ، اگرچه معناى اوّل از نظر عرف اقرب از معناى دوم است .
اين است كه :
آنچه در اين اخبار نهى و زجر شده مخالفين ( يعنى : عامه ) هستند ، كسانى كه به واسطهء قرآن از اهل بيت عليهم السّلام اظهار بىنيازى مىكنند ، بلكه ائمه به واسطهء اين استغناء به كتاب اللّه مخالفين را تخطئه و مذمّت نمودهاند .
و از نظر شيعه تقديم نص امام بر ظاهر قرآن بديهى است ، چنان كه ، از ديدگاه مخالفين عكس اين امر بديهى است .
( مؤيد بر گفتار فوق )
و آنچه شما را به اين امر رهنمون مىسازد روايتى است كه قبلا در ردّ امام عليه السّلام نسبت به ابو حنيفه گذشت ، از آن جهت كه او ( مدعى شد كه ) به كتاب اللّه عمل مىكند .
معلوم است كه شخصى همچون ابو حنيفه به ظواهر قرآن عمل مىكند نه آنكه آن ظواهر را مطابق رأى خودش معنا كند ، زيرا نزد اهل سنت با وجود قرآن و سنت هيچ اعتبارى براى رأى نمىباشد .
( مؤيّد ديگر )
مؤيّد تقريب مذكور ، فرموده امام ابى عبد اللّه است در مذمت اهل خلاف ، بدين معنا كه :
ايشان برخى آيات را مفسّر برخى ديگر از آيات قرار مىدهند . به منسوخ استدلال مىكنند ، درحالىكه ناسخ است ، به خاص استدلال مىكنند درحالىكه گمان مىكنند كه عام است ، به آيات استدلال مىكنند و سنتى كه در تأويل آن وارد شده ترك مىكنند به افتتاح و اختتام آيات نمىنگرند ، موارد و مصادر آيات را نمىشناسند ، زيرا آن را از اهل بيت نگرفتهاند فلذا هم خود گمراه شدهاند و هم ديگران را گمراه كردهاند .