السّئول نقلهاى بسيار آورده و عبارت شاهصاحب كه حواله به آن كردهايم در باب سوم اين كتاب در ذكر كتب اهل حقّ اينست و امّا تفاسير پس از آن جمله است تفسيرى كه منسوب مىكنند به حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام رواه عنه ابن بابويه باسناده و رواه عنه غيره باسناده مع زيادة و نقصان و اهل سنت نيز از حضرت امام موصوف و ديگر ائمّه در تفسير روايت دارند چنانچه در درّ منثور مبسوطاند و در تفسير شاهى مجموع و مضبوط امّا آنچه شيعه از جناب ائمّه روايت مىكنند هرگز با آن مطابق نمىشود انتهى ازين عبارت لائحست كه رواياتى كه از ائمّه عليهم السّلام در تفسير شاهى مجموع و مضبوطست از روايات معتبره و اخبار معتمدهء اهل سنتست كه شاهصاحب بمبالغه در نفى مطابقت روايات اهل حق به آن روايات بطلان روايات اهل حق در اذهان معتقدين خود راسخ مىسازند و فاضل رشيد در ايضاح گفته و چگونه از اهل سنّت اتحاد اعتقاد شيعه متعارفه با جناب امام رضا رضى اللَّه عنه متوهم شود حال آنكه حضرت امام از ائمّه اهل سنت و معتقد فيه ايشان بودند كما يدلّ عليه ما مرّ نبذ من فضائله الجلية الّتى كاد ان لا يكون له نسبة الذّرّة الى البيضاء و القطرة الى الدّماء و اكثر ائمّه حديث اهل سنّت از جناب امام عليه السلام روايت دارند چنانچه صاحب مفتاح النّجاة در ترجمهء آن جناب مىفرمايد روى عنه اسحاق بن راهويه و يحيى بن يحيى و عبد اللَّه بن عياش القزوينى و داود بن سليمان و احمد بن حرب و محمّد بن اسلم و خلق غيرهم روى له ابن ماجة انتهى ما اردنا نفله و مثل شقيق بلخى كه از اعاظم صوفيّه اهل سنّتست از جناب امام استفاده دارد و مثل معروف
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 352
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٣٥٢