اين كتاب در آنچه متعلق بنقلست از اصح تفاسير محدّثين كه تفسير بخارى و مسلم و ترمذى و حاكمست كرده شده انتهى ازين عبارت ظاهرست كه تفسير حاكم از اصح تفاسير و قرين تفسير بخارى و مسلم و ترمذيست و ناهيك به جلالة و وثوقا و خود مخاطب جابجا بروايات حاكم و انهم بمقابله اهل حقّ تمسك نموده است بجواب طعن پانزدهم از مطاعن أبى بكر گفته جواب ازين دليل انست كه قطع دست چپ سارق از ابو بكر دو بار بوقوع آمده يك بار در دزدى سوم چنانچه نسائى مفصل از حارث بن حاطب لخمى و طبرانى و حاكم روايت كردهاند و حاكم گفته است كه صحيح الاسناد و همينست حكم شريعت نزد اكثر علما انتهى و نيز مخاطب بجواب طعن چهارم از مطاعن أبى بكر گفته و بر بنو فزاره نيز امير لشكر ابو بكر صديق بود چنانچه حاكم از سلمه بن اكوع روايت مىكند كه
امر رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم ابا بكر فغزونا ناسا من بنى فزارة فلما دنونا من الماء امرنا ابو بكر فعرّسنا فلما صلّينا الصبح امرنا ابو بكر فشنّنا الغارة الى آخر الحديث
و در كيد صد و دوم گفته و چون روايت حذيفه نيز صحيحست رجوع كرديم بروايات صحابه ديگر از ابو هريره و اين حديث را مفسر يافتيم و اشكال مندفع شد اخرج الحاكم و البيهقى عن أبى هريرة قال انما بال قائما الجرح كان فى ما بضه پس از اينجا وجه قيام معلوم شد انتهى و در كيد نود و يكم گفته و اهل سنت چه قسم دشمنان اهلبيت را دوست دارند حال آنكه در كتابهاى ايشان روايات صريحه به اين مضمون موجوداند كه
من مات و هو مبغض لآل محمد دخل النار و ان صلّى و صام
و اين روايت را
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 175
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص١٧٥