انكار صاحب تحفه خلافت را از منازل هارون با موسى كه لازمه اش نفى خلافت امير مؤمنان ع است و رد آن به يكصد و پنج وجه
قوله دوم آنكه لا نسلم كه از جمله منازل هارون با موسى خلافت او بود بعد الموت زيرا كه اگر هارون بعد از موسى زنده مىبود رسول مستقل مىبود در تبليغ و اين مرتبه گاهى از و زائل نمىشد و با خلافت منافات دارد زيرا كه خلافت نيابت نبى است و اصالت را با نيابت چه مناسبت اقول خدّام عالى مقام حضرت شاهصاحب چنانچه در بيان وجه اول از وجوه اختلال كمال اختلال حواسّ اعداى خود ظاهر فرمودهاند و غايت كياست و مهارت و نهايت تبحر و حذاقت ملازمان عالى در علم اصول و علم نحو و اقصاى اطلاع بر طرق اين حديث شريف و منتهاى وقوف بر تحقيقات و افادات مثبتين اتصال استثنا ظاهر نمودهاند همچنين درين وجه دوم كثرت ممارست خود با كلام الهى كه بر حفظ آن نهايت افتخار و استبشار بناز و كرشمه تمام در باب المطاعن آغاز نهادهاند و تمام اطلاع بر تحقيقات مفسّرين و روايات مورّخين و تصريحات متكلّمين و تنصيصات محدّثين بلكه نهايت خوض و غور در افادات والد ماجد خود و كمال ضبط و حفظ كلمات خود در ديگر ابواب بلكه غايت اتقان كلمات همين بحث كه يك صفحه بيش نيست ظاهر فرمودهاند و بر عاقل هوشيار بطلان اين وجه مشتمل بر انكار سراسر خسار هويدا و آشكارست به چند وجه اول آنكه هر گاه درين وجه ادّعاى منافات خلافت با نبوت باجهار و اصرار تمام دارند پس در حقيقت سعى بليغ در ابطال حمل حديث منزلت بر منزلت معهود كه قرينه آن را در كلام سابق ادّعا كردهاند نيز مىنمايند زيرا كه بناى كلام سابق بر ثبوت خلافت حضرت هارون عليه السلام و تشبيه خلافت علويه با خلافت هارونيه است و هر گاه خلافت با نبوت منافات داشته باشد خلافت حضرت هارون عليه السلام معاذ اللَّه باطل خواهد شد پس حمل حديث منزلت بر منزلت معهوده هم كه اهتمام در اثبات آن كرده است سمتى از جواز نخواهد داشت و هر گاه حمل اين