صفت است بمنزلهء ( أولى ) ، تا كه اعتراض كرده شود به آنكه ( مولى ) از صيغهء اسم تفضيل نيست ، و استعمال كرده نمىشود ، مثل استعمال اسم تفضيل ، و عبارت اين هر دو سابقا شنيدى و دريافتى كه اين وجه را صاحب « بحر المذاهب » هم از « شرح تجريد » نقل كرده ، رد توهم صاحب « مواقف » و شارح « مواقف » به آن نموده .
سوم : آنكه حسب افادهء زمخشرى ، و بيضاوى ، و شهاب خفاجى ، و غير ايشان ( مولى ) بمعنى ( أولى ) ، باقى است بر اصل خود كه ظرفيت است و معنايش مكان است براى قول قائل : انه أولى بكم ، چنانچه مئنة للكرم بمعنى مكان يقول القائل : انه لكريم هست .
پس بنابر اين با وصفى كه ( مولى ) بر معناى ( أولى ) دلالت مىكند ، استعمال آن مثل استعمال ( أولى ) لازم نمىآيد ، گو موافقت استعمال مترادفين لازم هم باشد ، زيرا كه لزوم موافقت استعمال ( مولى و أولى ) بنابر لزوم موافقت استعمال مترادفين ، وقتى است كه در ( مولى ) معناى ظرفيت ملحوظ نباشد ، و چون ( مولى ) از معنى ظرفيت بنابر اين منسلخ نشده ، پس موافقت استعمال آن با استعمال ( مولى ) لازم نمىآيد ، گو بر معناى ( أولى ) دلالت كند ، مثل ( مئنة ) كه ظرف است مأخوذ از ( ان ) و استعمال ( مئنه ) مثل استعمال ظروف است ، كه مىگويند : فلان مئنة للكرم پس جار و مجرور متعلق به آن مىنمايند كما يقال : البلد الفلانى مجمع للعلماء ، و استعمال مئنه مثل استعمال « انه لكريم » نمىكند ، پس نمىگويند زيد مئنة لكريم ، حال آنكه بر معناى ان زيدا لكريم دلالت مىكند .
چهارم : آنكه شاهصاحب اين همه افادات رازى و شبهات اتباع و اشياع او را و افادهء خود را من حيث لا يشعر عنقريب باطل و مضمحل
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 384
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٣٨٤