[ از عبد الرّزّاق ] ، از محمّد بن سنان ، از فضيل رسّان ، از ابو حمزهى ثمالى كه گفت : روزى در محضر امام ابو جعفر محمّد بن على باقر عليهما السّلام بودم . وقتى كسانى كه در محضر امام عليه السّلام بودند همه رفتند ، به من فرمود :
« اى ابو حمزه ، از امور حتمى كه نزد خداوند تبديل ناپذير است ، قيام قائم عليه السّلام است . پس هركس در آنچه مىگويم شك كند ، در حالتى خداوند را ملاقات خواهد كرد كه به دو كافر باشد . »
سپس فرمود : « پدر و مادرم فداى تو باد ؛ اى ناميده شده به نام من و كنيه داده شده به كنيهى من « 1 » ، اى هفتمين ( امام ) بعد از من ! پدرم فداى كسى كه زمين را پر از قسط و عدل خواهد ساخت ؛ همچنانكه از ظلم و جور پر شده باشد ! »
سپس فرمود : « اى ابو حمزه ، هركس او را درك كند و آنچه را براى محمّد و على صلوات اللّه عليهما تسليم داشته است ، نسبت به او تسليم ندارد ، به درستى كه [ خداوند ] بهشت را بر وى تحريم خواهد كرد و جايگاهش آتش دوزخ است كه منزلگاه بد ظالمان است . »
واضحتر از اين - به حمد اللّه - و نورانىتر و روشنتر و آشكارتر براى كسى كه خداوند هدايتش فرموده و به او احسان داشته است ، فرمودهى خداى - عزّ و جلّ - در كتاب محكم خويش است : ( همانا شمار ماهها نزد خداوند در كتاب خدا دوازده ماه است ؛ ( از ) آن روز كه آسمانها و زمين را آفريد . چهار ماه از آنها حرام است . اين است آيين استوار .
پس در ( مورد ) آنها بر خود ستم مكنيد . )
شناختن ماهها - محرّم و صفر و ربيع و . . . و اينكه ماههاى حرام : رجب و ذو القعده و ذو الحجّة و محرّماند - دين استوار نيست ؛ زيرا كه يهود و نصارى و مجوس و ساير ملل و همهى مردم ، موافقان و مخالفان ، اين ماهها را مىشناسند و آنها را به اسم مىشمارند ! اينها همان امامان عليهم السّلام و برپادارندگان دين خداى - عزّ و جلّ - اند و
هامش
( 1 ) . بعضى از امامان يك كنيه و بعضى بيشتر داشتهاند . كنيهى امام باقر عليه السّلام ابو جعفر است و مولايمان حضرت حجّت - أرواحنا فداه - چندين كنيه دارند . از جمله ، ابو جعفر كه در چند روايت آمده است . دراينباره نگاه كنيد به : كمال الدّين 2 : 474 و دلائل الإمامة : 271 و نجم ثاقب : 34 . ( مترجم )