عن ابن سيرين ان عمر استعمل ابا هريرة على البحرين فقدم بعشرة آلاف فقال له عمر استاثرت بهذه الاموال ، ضمن اين لك ؟ قال : خيل نتجت و عطية تتابعت و خراج و رقيق لى ، فنظر فوجدها كما قال ثم دعاه ليستعمله فأبى ، فقال قد طلب العمل من كان خيرا منك ، قال : ان يوسف نبى اللَّه ابن نبى اللَّه و انا أبو هريرة ابن اميمة و اخشى ثلاثا و اثنتين ان اقول به غير علم او اقضى به غير حكم و يضرب ظهرى و يشتم عرضى و ينزع مالى . [ 1 ] ( و هر چند در اين روايت تصريح خلافتمآب بعداوت ابو هريره با خدا و كتاب اسقاط كرده ، لكن تصريح خلافتمآب باستيثار اموال از آن هم ظاهر است .
و نيز بيان ابو هريره خوف شتم عرض و ضرب ظهر و نزع مال در آخر آن مذكور است ، و اين دليل صريح است بر آنكه اين امور قبل اين از خلافتمآب در حق آن مقهور واقع شده ، كه خوف آن بار دگر داشته و بفرض بعيد اگر خوف شتم عرض بوقوع آن از ديگر مردم برگردانند ظاهر است كه عامل خليفه را وجهى براى خوف ضرب ظهر و نزع مال از ديگر رعايا نيست ، كه آحاد رعايا ، خصوصا در سلطنت فظ غليظ ، طاقت ارتكاب اين جسارت عظيمه ، و آن هم در حق عامل و حاكم و صحابى عظيم الشأن نداشتند ، آرى خود خليفه اگر ضرب ظهر و نزع مال عاملين خود كند مىتواند ، پس قطعا اين خوف از خود خلافتمآب بود ، و اگر بار اول خلافتمآب مرتكب آن نشده باشند ، خوف آن از حضرتشان هم بر سوء ظن و مخالفت ادب و انهماك در خبث باطن است .
و بعض روات بر ذكر صرف نزع ابو هريره ، و اغرام اثنى عشر او را
هامش
[ 1 ] الاصابة ج 4 ص 210 ط بغداد .