« و عذر اخذ كسرى عهد را از اينها بر آن افزوده ، و بسبب كراهت ملوك دين آن حضرت را ، استنكاف خود از قبول آن ظاهر كرده ، و با اين همّه استبداد ، و اصرار اين كفار بر شرك و انكار ، جناب سرور كائنات ، عليه و آله الاطهار آلاف التحيات من الملك الجبار ، نفى اساءت از ايشان در رد دعوت آن حضرت فرموده ، و ايشان را بافصاح بصدق وصف فرموده .
پس هر گاه وصف كفار ، و مشركين لئام ، و عبدهء اصنام ، بافصاح بالصدق ، و نفى اساءت ، در رد دعوت جناب سرور انام صلى اللَّه عليه و آله الكرام جائز گردد ، در وصف جاحظ بخرّيت و ناقد بصير ، كدام مقام استعجاب و نكير است .
و نيز پر ظاهر است كه نفى اساءت از كفار اشرار ، در رد دعوت سرور مختار صلى اللَّه عليه و آله الاطهار ، و هم وصف ايشان بصدق گفتار ، در اظهار اعتذار از مخالفت و انكار آن سرور اخيار ، بمراتب شتى اهون است از ذكر عباسيه بدكردار در كتاب « مجالس » و نسبت تشيع عام بايشان ، كه اصلا مثبت نجات نيست ، و اگر بالفرض اهون نيست ، اقلا بلا شك و ريب ، دافع اعتراض و عيب است .
و نيز از اين روايت فائده ديگر بس عمده واضح مىگردد ، و بيانش آنكه از آن ظاهر است كه جناب امير المؤمنين عليه السلام اثبات سكينه و وقار براى اين كفار فرموده ، حيث قال : ثم دفعنا الى مجلس آخر عليهم السكينة و الوقار .
پس هر گاه اثبات سكينه و وقار براى مشركين و كفار جائز گردد ، اگر
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 320
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٣٢٠