فصل چهارم : سخنان حكيمانه
3814 . دربارهء نگهدارى زبان مىگويم : برادر تا توانى زبان خود را نگه دار . چون اين عضو را براى تو آفريدهاند تا بوسيله آن به ياد خدا باشى . و قرآن تلاوت كنى . و بندگان خدا را به راه خدا ارشاد كنى . و خواستههاى خود را در دنيا و آخرت با زبان بگويى .
پس اگر در غير اين موارد بكارگيرى سخت زيان كردهاى . بر تو واجب است كه زبان را از هشت چيز نگه دارى :
1 - دروغ ، در شوخى و جدى مراقب باش و زبان خود را در شوخى به دورغ عادت نده كه به هنگام جدى دروغ بگويد . دروغ از مادر گناهان است .
2 - خلف وعده ، پرهيز كن كه وعدهاى بدهى و تخلف كنى . بايد احسان تو به مردم با عمل باشد نه با حرف . اگر در وضعيت اضطرارى مجبور شدى وعده بدهى ، تخلف نكن مگر از روى ناتوانى و ضرورت . چون تخلف از وعده از نشانههاى نفاق و اخلاق زشت است .
3 - حفظ زبان از غيبت .
4 - جدال و كشمكش لفظى با مردم ، كه موجب آزار مردم و عيب جوئى و از علائم جهل است و خودستايى ، از اين قبيل است . و خود را پاك از جهل و با زكاوت و دانش نشان دادن است .
5 - خودستايى هم زشت است . خداوند متعال مىفرمايد : « خودستايى نكنيد . خداوند به پرهيزكاران داناست » .
به حكيمى گفتند : راستگويى زشت كدام است ؟ گفت : ستايش خود .
6 - لعنت كردن ، از لعنت كردن مؤمنان و مسلمانان خوددارى كن .