( بلندى و پستى و توانگرى و تنگدستى و بيمارى و تندرستى ) گوهرهاى مردان ( عيب و هنر آنها ) فهميده شود .
209 - امام عليه السلام ( در بارهء رشك بردن ) فرموده است
: 1 - رشك بردن دوست از بيمارى دوستى است ( از جهت آنست كه در دوستى راست نيست ، زيرا دوست حقيقى كسى است كه بخواهد براى دوستش آنچه براى خود مى خواهد و اين صفت با رشك بردن منافات دارد ) .
210 - امام عليه السلام ( در زيان آز ) فرموده است
: 1 - بيشتر جاهاى به خاك افتادن ( لغزش ) خردها زير درخشندگيهاى طمعها و آزها است ( طمع آدمى را از آسمان عقل و بزرگوارى به پستى و خوارى كشاند ) .
211 - امام عليه السلام ( در بارهء بدگمانى ) فرموده است
: 1 - از عدل و دادگرى نيست حكم كردن با بد گمانى بكسيكه طرف اعتماد است ( زيرا بد گمانى به چنين كسى معصيت و گناه مى باشد ، در قرآن كريم س 49 ى 12 مى فرمايد : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ يعنى اى اهل ايمان از بسيار بد گمانى « در بارهء يكديگر » دورى كنيد كه برخى بدگمانى معصيت و گناه است ) .
212 - امام عليه السلام ( در نكوهش ستم ) فرموده است
: 1 - بد توشهاى است براى